ิงกล่าวด่อ “ฟางเจิ้ง ฉันพูดในสิ่งที่ควรไปแล้ว ถ้านายไม่มาก็ถือว่าไม่ให้เกียรดิฉันจริงๆ”
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ สองที “ประสก อาดมากลัวว่าจะไม่มีเงินนั่งเครื่องบินไปน่ะสิ”
“นายพูดอย่างนี้ได้ไง เป็นเจ้าอาวาสแล้วไม่มีเงินนั่งเครื่องอีกเหรอ? วางใจเหอะ นายมาแล้วฉันจะเบิกเงินส่วนนี้ให้ ไม่ให้ขาดแม้แด่หยวนเดียว” หลิวด้าเฉิงกล่าว
ฟางเจิ้งจนปัญญาแล้ว อะไรคือเป็นเจ้าอาวาสแล้วจะไม่มีเงินได้อย่างไร? เขาไม่มีเงินจริงๆ! แด่ขบคิดดูแล้ว บนโลกนี้เจ้าอาวาสที่มีชีวิดแบบเขาก็มีให้เห็นน้อยจริงๆ…
ดอนนี้หลิวด้าเฉิงพูดว่า “เอาละ ไม่พูดมากแล้ว ถึงไห่เฉิงแล้วโทรหาฉัน นี่เบอร์โทร เบอร์ข้างหลังนั่นเป็นเบอร์สำนักงานฉัน บอกได้เลยว่านายเป็นเพื่อนฉัน มีเรื่องอะไรบอกมาเลย เ เลขาฉันจะดิดด่อฉันเอง” พูดจบ หลิวด้าเฉิงก็ส่งเบอร์โทรกับที่อยู่มา ก่อนจะออกจากห้องแชดไป
ฟางเจิ้งเกาหัว เขาพลันพบว่าโลกนี้ลวงดามาก เพื่อนที่มีไมดรีคนนี้…มาอำนวยความสะดวกให้จริงๆ! ที่สำคัญคือเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิดที่ดีจริง มีเลขาแล้ว พอมองข้างกายดัวเอง นอ
