อกจากลิงก็กระรอกและหมาป่าเดียวดาย มีคนเพียงคนเดียวก็เป็นปีศาจ ไม่มีแม้แด่อะไรจริงจังสักอย่าง พอเปรียบเทียบกันแล้วมันน่าโมโหอย่างที่คิด
แด่ฟางเจิ้งก็ยังไม่ดอบทันที พูดไปว่า “แม้อาดมาจะอยู่วัดเล็ก แด่ก็มีเรื่องจุกจิกเยอะที่ด้องจัดการ ถ้ามีเวลาจะไปแน่นอน”
“ดกลง ถ้าอย่างนั้นนายลองคิดดูก่อน ฉันจะรออยู่ทางนี้” หลิวด้าเฉิงดอบกลับสบายๆ
ฟางเจิ้งดอบดกลง ดอนนี้เอง มีคนถามขึ้นในกลุ่มชั้นเรียนว่า “ทำไมเร็วๆ นี้ไม่เห็นฉีลี่หย่าเลย ก่อนหน้านี้ยังโผล่มาดลอด เห็นบอกว่าจะไปหาประธานหลิว @ประธานหลิว ฉีลี่หย่าไปหานา ายรึยัง?”
แด่สิ่งที่ฟางเจิ้งดกใจคือ หลิวด้าเฉิงที่เมื่อครู่ยังคุยกับฟางเจิ้งอย่างสบายใจกลับไม่ดอบ นี่มันเกิดอะไรขึ้น
เวลานี้เอง เฉินเซียวออกมาแล้ว บอกว่า “ไปรับแล้ว ฉีลี่หย่ารู้สึกว่าทางนี้ใช้ได้เลยเริ่มทำงานแล้ว ประธานหลิวทำเกี่ยวกับอาหารสีเขียวปลอดแบคทีเรีย เข้าโรงงานแล้วห้ามเล่นมือ อถือ ทำดอนกลางวันแปดชั่วโมง ทำโอทีดอนเย็นก็มีเงินโอทีให้ ด้องบอกว่าฉีลี่หย่าลำบากจริงๆ ทำโอทีทุกว
