นอนทว่านอนไม่หลับ นอนอยู่ว่างๆ ก็ฮัมเพลงขึ้นมาเบาๆ ร้องเพลงดอกลิลลี่ท ที่ร่ำไห้นั้นโดยไม่รู้ตัว เขาแหงนหน้ามองดวงจันทร์สว่างไสวนอกหน้าต่างพลางคิดในใจ ‘ถ้าอาตมาไม่ไปจะมีบทสรุปอย่างไร? ชาวโลกลำบากมากนัก กลับมีธุลีแดงบดบังดวงตา มองไม่ทะลุปรุโปร่ง คิ ดไม่ออก ย่อมทุกข์ทรมานมาก ว่างๆ ต้องออกไปบ่อยๆ แล้ว…’
หนึ่งคืนผ่านไปอย่างเงียบๆ วันต่อมา ไก่ยังไม่ขัน ฟางเจิ้งก็ได้ยินหมาป่าเดียวดายกำลังเห่าเสียงดังข้างนอก
ฟางเจิ้งเปิดประตูมาดู เห็นเด็กแดงยืนบนโต๊ะ ข้างล่างเป็นลิง หมาป่าเดียวดาย และกระรอกนั่งยองอยู่ราวกับก้อนเนื้ออ้วนตุ้ยนุ้ย เพียงแต่ว่าก้อนเนื้อนี้กำลังปาดน้ำตา ปาดไปพลางพู ดไปพลาง “พี่ติงหนิงยิ่งใหญ่มาก คอยมอบให้อย่างเงียบๆ มาตลอด นี่สินะคือความรัก! ว่าแล้วว่าสิ่งที่แลกมาด้วยผลไม้เปลือกแข็งเป็นของปลอม…ฮือๆ…”
หมาป่าเดียวดายเห่า “ชีวิตหมาป่าของฉันมีหมาป่าตัวเมียนับไม่ถ้วน แต่ตอนที่ฉันลำบาก ไม่มีใครมองฉันแม้แต่หางตา ชีวิตนี้ได้รู้ว่ามีคนรู้ใจแบบติงหน
