ชินจนถึงขั้นเหมือนกับมือเท้า ปกติจะมองข้ามการเปลี่ยนแปลงของพวกเขาไป แต่ตอนที่เขาเจ็บปวด นายก็จะเจ็บด้วย พอพวกเขาหายไป นายจะอยู่ต่อไปไม่ได้…ถ้านายจะค คบกับฉัน นายลองถามหัวใจตัวเองดูว่าทิ้งติงหนิงได้จริงๆ หรือเปล่า?” เซ่าซินซิวถาม
หวังหลุนเป็นใบ้ เขายังอยากจะยืนหยัดต่ออีกนิด
ไกลออกไป ฟางเจิ้งยังคงไม่ยอมอยู่นิดๆ เขากัดฟันส่งกระดาษแผ่นสุดท้ายไป ตกลงในมือหวังหลุน
‘ผมยาวสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? นายเคยมองฉันไหม? ฉันก็ผมยาวเหมือนกัน!’
‘ส่งเขาเข้าโบสถ์แล้ว ไม่มีเสียใจ ฉันก็ควรจะไปเหมือนกัน วันนี้ฉันมีความสุขมาก แต่ก็เสียใจมากเหมือนกัน เที่ยงคืนนี้ต้องบอกลาเมืองนี้แล้ว และหายไปจากความทรงจำเขา…’
หวังหลุนราวกับถูกฟ้าผ่า คนในความคิดชัดเจนขึ้นอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงติงหนิง! มีเพียงเธอคนเดียว!
หวังหลุนโค้งตัวลงแสดงความเคารพเซ่าซินซิว “ขอโทษนะ ผมลืมเธอไม่ได้ จนถึงตอนนี้ผมถึงรู้ ผมเดินมาผิดทาง ชั่วชีวิตนี้ผมทิ้งเด็กโง่นั่นไม่ลง…ผมต้องไปแล้ว ขอโทษด้วยครับ”
พูดจบหวังหลุนก็ตะโกนไปรอบๆ “ติงหนิง! ออกมาหน่อย!”
“ติงหนิง!”
“ติงหนิงยายเด็กโง่ ออกมานะ!”
…
ทว่าโ
