ดยรอบเงียบสงัด ไม่มีคนขานรับ
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงมีหูที่ดีกว่าคนปกติมาก สองคนย่อมได้ยินอยู่แล้ว ทว่าพวกเขามองตากันและไม่ส่งเสียง นัยน์ตามียิ้มชั่วร้ายวูบวาบ ‘ให้เจ้าบ้านั่นร้อนใจสักเดี๋ยว ไปกินข้าวกันก ก่อน…’
ติงหนิงพลันหันกลับมาถาม “มีคนเรียกฉันอยู่รึเปล่าคะ?”
“มีที่ไหน? ไม่มีเลย!” เด็กแดงตอบทันที
ติงหนิงมองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งเงยหน้ามองฟ้าทันที แสร้งเป็นไม่เห็น
ติงหนิงขมวดคิ้วสงสัย “คงจะหูฝาดไป ไปเถอะ กินข้าวกัน”
ต่อมาติงหนิงนำทางไป ผลคือพาไปพามา เด็กแดงกับฟางเจิ้งเดินเร็วกว่าติงหนิง ติงหนิงเลยต้องเร่งความเร็วอย่างเสียไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เด็กสาวที่ไม่รู้อะไรเคยคนนี้จึงถูกไอ้บ้าสอง คนพาไป หายวับไร้ร่องรอย ที่น่าเศร้ากว่าคือ…
เด็กแดงแอบโบกมือถือของติงหนิงให้ฟางเจิ้ง ก่อนยิ้มลำพองใจ เงียบซะ!
‘ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ โปรดติดต่อใหม่ในภายหลัง’ หวังหลุนฟังเสียงปลายสาย ร้อนใจจนวิ่งไปทั่ว
เขาไม่รู้ว่าอักษรบนกระดาษนั้นเป็นของจริงหรือไม่ แต่มีอย่างหนึ่งที่เขาเข้าใจ กระดาษพวก
