ที่นี่เป็นร้านอาหารตะวันตกที่โออ่ามาก ด้านนอกเป็นผนังสีดำทั้งหมด โลโก้ตัวใหญ่เด่นตาอย่างยิ่ง ตอนผลักประตูใหญ่โลหะเข้าไปยังเกิดเสียงดังแกรกๆ คล้ายเกิดสนิม แต่ก็เหมือนไม ม่ใช่ ความรู้สึกหนักๆ แบบนั้นทำให้คนรู้สึกสบายมาก พอเข้าประตูใหญ่ไป มีผู้หญิงสวมสูทยืนตัวเหยียดตรงอยู่ตรงปากประตู พยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง “ยินดีต้อนรับค่ะ”
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงทำอะไรไม่ถูกพร้อมกัน ไม่เคยเข้าร้านอาหารมีระดับสูงแบบนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรเลย
ดีที่หนึ่งเป็นเจ้าอาวาส เป็นนักบวช อีกหนึ่งเป็นมหาราชากลางภูเขา ในเวลาสำคัญจึงยังรักษาความสงบไว้ได้ ยิ้มตอบกลับก่อนจะเดินเข้าไปอย่างสบายๆ พยายามไม่ส่งเสียงตลอดทาง ทำท่าที ว่าฉันคุ้นชินมาก ต่อมาทั้งสองคนถูกผู้หญิงคนหนึ่งพาไปนั่งโต๊ะ หญิงงามยิ้มบางๆ พลางถาม “ทั้งสองท่านรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?”
เด็กแดงกระแอมไอ เลียนแบบจากที่เห็นมาในอินเทอร์เน็ต ตอบไปด้วยมาดขรึมว่า “เอาเมนูมาดูก่อน อาจารย์ ข้าชอบดื่มกาแฟบลูเมาท์เทนจริงๆ ลาเต้ก็ดี ท่านล่ะ?”
ฟางเจิ้งไม่ได้พูดอะไร
