เพราะผู้หญิงส่งเมนูมาให้อย่างมีมารยาทมาก ฟางเจิ้งไม่มองประเภทของข้างหน้าเลย แต่กวาดสายตามองราคาข้างหลังแวบหนึ่ง รวมถึงอักษรข้างบน เขาอยากจะตบเด็กแดงให้ ตายนัก! เขาเห็นว่าข้างบนเขียนประโยคหนึ่งว่า ‘ร้านเราบริการฟรีน้ำเปล่า แต่เก็บค่าที่นั่งทุกท่าน สิบหยวน!’
ทว่ารายการกาแฟอื่นๆ ราคาต่ำสุดคือห้าสิบหยวน!
ส่วนชาอะไรพวกนี้ ฟางเจิ้งไม่มองเลย น้ำเปล่าสิบหยวนแล้ว ชาจะถูกได้หรือ?
เด็กแดงไม่มองเมนู เขายังคงเสแสร้ง เอ่ยเรียบๆ ว่า “อาจารย์ ข้าแนะนำว่าให้ท่านดื่มลาเต้ รสชาติไม่เลว”
ฟางเจิ้งวางเมนูลงตรงหน้าเขา เอ่ยยิ้มๆ “ศิษย์อยากดื่มอะไรก็สั่งเองเถอะ แล้วก็จ่ายเงินเองด้วย”
เด็กแดงกวาดสายตามองราคาข้างบนแวบหนึ่ง ใบหน้าแดงโดยพลัน หน้าแรกคือกาแฟ แต่ละอย่างราคาหลายสิบหยวนขึ้น พอมองเหล่าคนข้างๆ ที่ดื่มกาแฟ ต่างก็ได้แก้วเล็กกันทั้งนั้น ไม่พอเข ขาดื่มอึกหนึ่งด้วยซ้ำ! เด็กแดงเลยกระแอมไอ “ความจริงชาก็ดีเหมือนกัน”
พลิกไปหน้าหลัง ชาหลงจิ่งซีหูกาละ 256 หยวน!
เส้นดำพลันปรากฏเต็มหน้าผากของเด็กแดง แทบจะด่าแม่แล้ว! นี่คื
