นี้รึเปล่า?”
ผู้ชายพลันเงยหน้าขึ้น พูดยิ้มเยาะ “ฉันจะนั่งจนถึงปลายทาง”
โอวหยางเฟิงหวามองฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ สีกา รีบนั่งเถอะ รถจะออกแล้ว ประสกท่านนี้ ดูตั๋วให้ดีๆ ก่อนค่อยว่ากัน”
ผู้ชายคนนั้นมองค้อนฟางเจิ้งทีหนึ่ง “ดูอะไร? ที่นั่งของฉันก็คือที่นั่งของฉัน ดูกี่ทีมันก็ที่นั่งฉัน!”
ระหว่างที่ผู้ชายพูด รถไฟเริ่มปิดประตูแล้ว
โอวหยางเฟิงหวาพาเด็กแดงไปนั่งด้วยความจนปัญญา บางทีอาจเป็นเพราะความสวย ผู้ชายถึงอารมณ์ดีไม่น้อย จงใจขยับเข้าไปข้างใน โอวหยางเฟิงหวาถึงกับขมวดคิ้วต้องหลบไปข้างใน
ผู้ชายคนนั้นไม่ใส่ใจ แต่ชำเลืองตามองฟางเจิ้งด้วยความถือดี
ฟางเจิ้งเพียงยิ้มเรียบๆ รถไฟแล่นไปได้ครู่หนึ่ง เจ้าพนักงานเดินเข้ามา “รบกวนคุณผู้ชายแสดงตั๋วให้เราดูด้วยนะคะ”
เจ้าพนักงานเดินตรวจตั๋วตลอดทาง ผู้ชายหันไปมองแวบหนึ่ง พูดยิ้มๆ “หลวงจีน ใช้ตั๋วปลอมขึ้นรถเป็นเรื่องใหญ่มากนะ”
ฟางเจิ้งประนมสองมือตอบกลับ “ขอบคุณประสกมากที่เตือน”
โอวหยางเฟิงหวามองผู้ชายคนนั้นทำหน้าลำพองใจแล้วก็รังเกียจยิ่งกว่าเดิม อยากจะช่วยฟางเจิ้งพูดอะไรบ้าง แต่ฟางเจิ้งปรามไว้ เธอเลยได้แต่รู้สึกอึดอัดใจยิ่ง ทำปากจู๋ หันหน้าไปนอกหน้าต่
