ูกบาส ได้กลิ่นยางนั้น หลู่เจิ้งทึ่มทื่อไป! ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะได้จับลูกบาสอีกครั้ง! วินาทีนั้นในหัวมีเพียงลูกบาส กระทั่งลืมเรื่องที่ตนเผยตัว ถูกคนพบเข้าแล้ว
ชั่วขณะที่หลู่เจิ้งกำลังตะลึงงัน มีเสียงดังแว่วมา “เฮ้! พวก จับได้แน่นมาก มาเล่นด้วยกันไหม?”
หลู่เจิ้งมึนงง เงยหน้าเหม่อมอง เห็นหวังคุนกับเฉินเหว่ยเดินเข้ามา หวังคุนถูๆ จมูกแล้วพูด “พวก เหม่ออะไร เล่นกันไหม?”
“หา…หา? ฉัน…” หลู่เจิ้งก้มหน้ามองสองขาตัวเอง โยนลูกบาสให้หวังคุนในฉับพลัน และหันตัวจะจากไป ขาเขาเป็นอย่างนี้จะเล่นบาสอย่างไร? นี่กำลังเย้ยเยาะเขาอยู่หรือ?
“หยุดก่อน! ถ้านายเป็นผู้ชายก็อย่าหนี! ก็แค่ขาขยับไม่ได้ชั่วคราวเองไม่ใช่เหรอ? เสียโอกาสเล่นบาสรึเปล่า?” หวังคุนพูด
เฉินเหว่ยเบะปาก “ช่างเถอะน่า เขาไม่ชอบเล่นบาสแล้ว ถ้าชอบจริงๆ อย่าว่าแต่มีสองขาเลย ต่อให้ไม่มีก็เล่นบาสได้เหมือนกัน!”
“อย่างนี้นี่เอง ที่แท้ก็ไม่ชอบเล่นบาส…ไปเถอะ เราไปเล่นกันต่อ เมื่อกี้นายกล้าบล็อกฉัน อีกเดี๋ยวจะให้นายได้เจอของจริง” หวังคุนตอบ
“บล็อกนายได้เป็นเรื่องปกติมากอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
ระหว่างพูดอยู่นี้ หวังคุนกับเฉินเหว่ยหมุนตัวกลับเดินไปสนามบาส
หลู่เจิ้งหันหลังให้สองคนนี้ เขาไม่หนีอีก แต่มีคำพูดของสองคนนี้ดังในหัวไม่หยุด ถ้ารักจริงก็เล่นบาสได้? แต่ว่าเขาเล่นได้หรือ?
พอหันกลับไปมอง เห็นเพียงหวังคุนกับเฉินเหว่ยเดินไกลออกไปเรื่อยๆ…
ขณะนี้เอง ร่างสีขา
