วมาที่ข้างหลังหลู่เจิ้ง พลันเข็นรถเข็นของเขาไปข้างหน้า
หลู่เจิ้งตกใจสะดุ้ง หันไปมองเห็นคนที่เข็นรถเข็นเป็นสุนัขสีขาวตัวใหญ่!
“นายจะทำอะไร?” หลู่เจิ้งร้อนใจแล้ว
หมาป่าเดียวดายส่งสายตาให้กำลังใจเขา เหมือนกับตอนเขาลงตึก!
“ฉะ…ฉันไม่รู้จะเล่นบาสยังไง” หลู่เจิ้งพูด
“โฮ่งๆ!” หมาป่าเดียวดายเห่าสองที
เวลานี้เอง ฟางเจิ้งปรากฏตัวแล้ว “มันบอกว่าจะช่วยประสกเอง มันก็อยากเล่นบาสเหมือนกัน แต่ไม่มีมือ ประสกมีมือ มันมีขา ร่วมมือกันเป็นยังไง?”
“หา?” หลู่เจิ้งมึนงง
“โบร๊ว!” หมาป่าเดียวดายไม่ให้โอกาสหลู่เจิ้งปฏิเสธเลย มันหอนเหมือนกำลังประกาศศึก ขณะเดียวกันก็ใช้หัวดุนหลู่เจิ้งไปข้างหน้า
เฉินเหว่ยเห็นแบบนั้นจึงหัวเราะเสียงดัง “พวก รับบาส!”
เฉินเหว่ยพูดพร้อมกับส่งบาสให้หลู่เจิ้ง หลู่เจิ้งยื่นมือไปรับตามจิตใต้สำนึก แต่พลันมีคนเพิ่มมาข้างหน้าขวางหน้าเขาไว้ นั่นคือเด็กหนุ่มหน้าสิว เขาพูดเสียงดังว่า “อย่าคิดจะผ่านฉันไปได้!”
หลู่เจิ้งเห็นว่าแววตาอีกฝ่ายไม่มีการเหยียดหยาม ไม่มีการดูถูก ไม่มีความเห็นใจ มีเพียงความพร้อมในการรับมือศัตรูอย่างเต็มที่!
เขาชอบความรู้สึกนี้!
วินาทีนี้ หลู่เจิ้งเหมือนลืมเรื่องที่ตนไม่มีสองขา ในใจเขามีเพียงลูกบาส! มีเพียงอีกฝ่าย! มีเพียงความคิดเดียว ‘ผ่านเขาไป!’
หลู่เจิ้งตบลูกบาสโดยไม่รู้ตัว จากนั้นถูกเข็นข้างหลัง พุ่งเลี้ยวเข้าไป รถเข็นหมุน เด็กหนุ่มหน้าสิวขวางไว้ไม่ได้เลย หมาป่าเดียวดา
