่ เรามีขา แค่ขยับไม่ได้ก็เท่านั้น! แต่ว่า…เราลงไปได้! เรายังมีสองมือที่ใช้ได้!
ถ้าเกิดจับไว้ไม่อยู่จะทำอย่างไร? ถ้าเกิดล้อลื่นจะทำอย่างไร? เราคุมรถเข็นไหวเหรอ? นี่คือการลงบันไดครั้งแรกเชียวนะ!
ไม่ เราจะต้องทำได้!
สองความคิดปะทะกันอย่างบ้าคลั่งในหัวหลู่เจิ้ง ดวงตาหลู่เจิ้งแดงขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินเสียงโห่ร้องจากข้างนอกและเสียงตะโกนลั่นแล้วก็ยิ่งร้อนใจจนทนไม่ไหวยิ่งกว่าเดิม
สุดท้ายเขาใช้มือข้างหนึ่งประคองราวจับบันไดไว้ มืออีกข้างควบคุมรถเข็น ค่อยๆ ลงไปข้างล่าง ผลคือเพิ่งมาถึงตรงขอบกลับควบคุมแรงได้ไม่ดี รถเข็นจึงจะพุ่งลงไป! หลู่เจิ้งคิดในใจ ‘จบเห่แล้ว!’
ทว่ารถเข็นพลันค้างอยู่กับที่ ราวกับมีบางสิ่งดึงเขาเอาไว้
หลู่เจิ้งหันกลับไปมอง เห็นสุนัขใหญ่สีขาวที่นอนขี้เกียจตัวนั้นไม่รู้ว่าลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร ใช้ปากงับข้างหลังรถเข็นไว้ ถึงขวางไม่ให้เขาตกลงไปได้
“ขอบคุณนะ” หลู่เจิ้งลืมไปแล้วว่าพูดขอบคุณครั้งก่อนคือตอนไหน แต่ว่าครั้งนี้กลับหลุดปาก ความรู้สึกที่รอดตายจากอันตรายมาได้ทำให้เขาร้องว่าโชคดีอยู่ในใจ
หมาป่าเดียวดายส่งสายตาให้กำลังใจเขา หลู่เจิ้งถึงกับพูดด้วยความตกใจ “นายกำลังให้กำลังใจฉันเหรอ”
หมาป่าเดียวดายพยักหน้าเล็กน้อย
“ขอบใจ ฉันจะทำให้ได้!” หลู่เจิ้งพยักหน้าพูด ถ้าตรงหน้าเป็นคน เขาคงน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะเขาเดินไม่ได้ คงจะท้อใจและคิดว่าตัวเองไร้ค่า แค่ลงตึกก็ต้องให้คนอื่นช่วย แต่ตรงหน้
