ยหน้า “อาตมาจะเดินเล่นแถวๆ นี้ ทุกคนไปเล่นเถอะ”
พวกหวังคุนจะไปกินที่ร้านอาหารหนึ่งมื้อ เจ้าเด็กพวกนี้ต้องสั่งเป็ดไก่ปลาเนื้อแน่ ฟางเจิ้งเลยไม่สะดวกนิดๆ
หวังคุนก็เข้าใจเหตุผลนี้ แอบยัดเงินให้ฟางเจิ้งไปร้อยหยวน “ไต้ซือ ผมรู้ว่าท่านจน พวกท่านรับบิณฑบาตไหม? ท่านเอานี่ไปเถอะ อยากกินอะไรก็ซื้อเอา เอ่อ…ตอนเย็นเจอกันที่หน้าบ้านผมนะ”
พูดจบ หวังคุนเรียกคนอื่นๆ แล้วจากไปพร้อมกัน
พวกผู้หญิงเห็นฟางเจิ้งไม่ตามมาด้วย แต่ละคนผิดหวังเล็กน้อย ในมุมมองของพวกเธอ การหยอกล้อฟางเจิ้งและดูหมาตัวใหญ่สีขาวดีกว่าฟังเจ้าพวกนี้พูดโม้ตั้งเยอะ
คนเล่นบาสไปแล้ว ผ้าม่านบนชั้นสองจึงถูกดึงปิดเงียบๆ
ฟางเจิ้งยิ้ม เดินไปยังประตูของตึกใหญ่
“อาจารย์ พวกเรามาทำอะไร ตอนนี้เราควรไปหาข้าวกินสักมื้อไหม?” หมาป่าเดียวดายพูด
ฟางเจิ้งบอก “นายรู้จักแต่กิน อยากกลับขึ้นเขารึเปล่า?”
หมาป่าเดียวดายรีบพยักหน้า “อยาก! ถึงลงเขาครั้งนี้จะแปลกใหม่ก็เถอะ แต่รู้สึกซับซ้อนมาก ไม่สบาย ไม่มีอิสระเหมือนบนเขาเลย”
“กฎสังคมมนุษย์ย่อมมากกว่าบนเขา ดังนั้นถึงมีคนหนีการผูกมัดของโลกหลบไปในป่าเขาลึก ส่วนนายก็เพราะไม่ชินเท่านั้น เอาล่ะ ไปเถอะ คนบนตึก
