้า “งด อาตมากินข้าวสวยก็พอแล้ว”
“จะได้ยังไง? พวกท่านมาเป็นแขก ผมมีผักสด วันนี้เราจะกินผัดผักกัน” หวังคุนส่ายหน้า พอหลับมาถึงบ้าน หวังคุนให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนนักเรียนกับฟางเจิ้ง แต่เหมือนผู้ใหญ่ที่สุขุมและโตเต็มวัยแล้ว
ผัดผักเสร็จอย่างรวดเร็ว หวังคุนตักข้าวชามใหญ่วางบนพื้น หมาป่าเดียวดายไม่สนใจสองคนนี้ทันที เอาแต่กินอย่างมีความสุข
หวังคุนนั่งกินข้าวกับฟางเจิ้งบนโต๊ะ คอยมองหมาป่าเดียวดายอยู่ตลอด และถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ไต้ซือ หมานี่ฉลาดจริงๆ ท่านสอนมันยังไงเหรอ”
ฟางเจิ้งยิ้ม “สัตว์มีไหวพริบ ใช้ใจสื่อสาร พวกเขาจะฟังเข้าใจเอง”
หวังคุนยิ้มเจื่อน “ลึกล้ำจังเลย…”
“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบง่ายๆ ถ้าประสกจริงใจกับมัน มันก็จะจริงใจกับประสก ประสกสอนอะไรมัน ขอแค่ใช้ใจสอนมันก็พอ ทุกสิ่งบนโลกมีสติปัญญา พวกมันฉลาดกว่าที่ประสกจินตนาการอีก” ฟางเจิ้งเอ่ย
