“ผิดกฎหมายไหมไม่รู้ แต่ที่นี่คือเขตชุมชนของพวกเรา ไม่ใช่ของพวกนาย พวกนายเป็นคนเขตเล็กเรารึเปล่า? ตอนนี้รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าฉันไปพาผู้ดูแลเขตมาไล่!” ผู้ชายพูดคนนั้นด้วยสีหน้าโมโห
“คุณอา พวกเราแค่เล่นบาสกันเอง ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้มั้ง อย่างมากพวกเราก็ไม่ตะโกนแล้วตกลงไหม?” เฉินเหว่ยกล่าว
“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ ตอนนี้! เดี๋ยวนี้เลย! ออกไป! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไปร้องเรียนที่โรงเรียนพวกนาย!” ท่าทีของผู้ชายคนนั้นแข็งกร้าวมาก
พอได้ยินว่าจะไปร้องเรียนที่โรงเรียน พวกหวังคุนกับเฉินเหว่ยต่างกลัวนิดๆ ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นนักเรียน คนข้างนอกไปร้องเรียนที่โรงเรียนจะส่งผลกระทบเยอะมาก
ชั่วขณะที่พวกเขาลังเลว่าจะไปดีหรือไม่นั้น ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา วิ่งไปพลางตะโกนไปพลาง “หลู่ฮุย คุณทำอะไรน่ะ? เด็กๆ แค่เล่นบาสเอง คุณจะโมโหไปทั่วทำไม”
“โมโหไปทั่ว?” หลู่ฮุยพูดอย่างไม่พอใจ จากนั้นถลึงตามองพวกหวังคุนทีหนึ่ง “รีบไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันพูดจริงทำจริง!”
พูดจบ หลู่ฮุยหมุนตัวเดินไปทางผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นพูดบางอย่างกับหลู่ฮุย หลู่ฮุยจึงคอตกเดินกลับตึกไป ก่อนที่เธอจะวิ่งเข้ามา เอ่ยด้วย
