น้ำเสียงขอโทษขอโพย “ขอโทษด้วยนะ เขานิสัยไม่ค่อยดีน่ะ…”
“คุณน้า ถ้าเราเล่นบาสต่อ เขาจะไม่ไปก่อเรื่องที่โรงเรียนพวกเราใช่ไหมครับ?” หวังคุนถาม
ผู้หญิงฝืนยิ้มบอก “เขาอาจจะไปก่อเรื่องจริงๆ แต่พวกเธอวางใจได้ น้าจะกลับไปกล่อมเขาเอง ถ้าไม่อย่างนั้นวันนี้พวกเธอหยุดเล่นกันก่อนดีกว่า…”
หวังคุนกลอกตามองบน “เอาเถอะ เจอพวกไร้เหตุผลแล้วนี่ เฉินเหว่ย พรุ่งนี้แข่งกันอีกไหม?”
เฉินเหว่ยพยักหน้าเอ่ย “ก็คงได้แต่อย่างนั้น”
เอ่ยจบ คนสองฝ่ายก็ออกจากเขตเล็กไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ ฟางเจิ้งไม่ได้สอดมือยุ่งเรื่องนี้เลย แต่มองทุกอย่างอยู่เงียบๆ จนกระทั่งพวกเฉินเหว่ยกับหวังคุนออกจากเขตเล็กไปแล้ว เขาถึงตบๆ หัวหมาป่าเดียวดายเตรียมตัวจะจากไป
ผู้หญิงคนนั้นมองแผ่นหลังของพวกหวังคุนพลางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วขึ้นตึกไปเช่นกัน
ผลคือผู้หญิงเพิ่งเข้าตึก ก็ได้ยินเสียงทะเลาะดังแว่วมาจากในห้อง
“พ่อ พ่อมีสิทธิ์อะไรไปทำแบบนั้น?!”
“สิทธิ์ที่พวกมันรบกวนคนอื่นไง!”
“รบกวนใคร? กวางวันแสกๆ แบบนี้ พวกเขารบกวนใคร?”
“รบกวนฉัน!”
จากนั้นเป็นเสียงปิดประตู
ผู้หญิงเข้าห้องไปก็เห็นผู้ชายนั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าทะมึน กำลังสูบบุหรี่อย่างหนัก
