ผู้หญิงมองหลู่ฮุย ก่อนมองประตูห้องลูกแล้วถอนหายใจ “หลู่ฮุย คุณก็รู้ว่าคุณโกรธอยู่ แต่จะระบายไปทั่วไปไม่ได้ เด็กพวกนั้นแค่เล่นบาสกันเอง ทำไมคุณต้องทำแบบนั้นด้วย”
“เสี่ยวเจิ้งก็เป็นแบบนี้ตลอด พวกมันมายั่วโมโหเขา ผมจะไม่สนใจได้ยังไง?” หลู่ฮุยบี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่แรงๆ
ผู้หญิงยิ้มเจื่อนๆ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ได้แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “หมอว่ายังไงบ้าง?”
หลู่ฮุยขมวดคิ้วแน่น ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนถอนหายใจบอก “ไม่มีวิธีไหนมีผลทันที แต่หมอแนะนำว่าให้พวกเราไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเขา แต่ว่าคุณก็เห็นแล้วนี่ เขาไม่ยอมออกจากบ้านเลย แถมยังถูกเด็กเวรพวกนั้นยั่วอารมณ์ทุกวันอีก…”
“เด็กเวรอะไรอยู่ได้ พูดดีๆ ไม่ได้รึไง? เด็กพวกนั้นอยากเล่นบาส ต่อจากนี้คุณห้ามไปกวนอีกนะ” ผู้หญิงคือภรรยาของหลู่ฮุย ชื่อว่าซูอวิ๋น
หลู่ฮุยไม่โต้ตอบ
ซูอวิ๋นเอ่ยอย่างจนปัญญา “คุณนี่นะ หัวแข็งมาทั้งชีวิต รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองผิดก็ยังไม่ยอมรับ”
“ผมไม่ผิด แค่วันนี้ผมไม่อนุญาตให้พวกมันเล่นบาส” หลู่ฮุยพูดด้วยเสียงทุ้มอู้อี้
“คุณ…ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย!” ซูอวิ๋นยืนขึ้นด้วยความโมโห
หลู่ฮุยไม่โต้ตอบอีกครั้ง จุดบุหรี่อีกมวน สูบแรงๆ ไปสอ
