ไปถึงอีกเรื่อง
แต่ฟางเจิ้งฟังแล้วทำไมไม่รื่นหูนัก? ทำไมเหมือนกับพวกมันกลัวเขา หรือว่าเขาจะน่ากลัวขนาดนั้นเลย?
หมาป่าเดียวดายเห็นฟางเจิ้งเงียบ จึงถามต่อทันที “อาจารย์ ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?”
“ตอนนี้เหรอ เดินเล่นไปรอบๆ” ฟางเจิ้งก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนเหมือนกัน นี่คือเมืองที่แปลกตาอย่างสิ้นเชิง ดูจากสิ่งก่อสร้างก็เก่าแก่นิดๆ อย่างมากก็เป็นอำเภอเมือง ไม่ใช่เมืองใหญ่อะไร เดินไปได้ไม่ไกลก็เลี้ยวโค้งอีกครั้ง เห็นร้านค้าเล็กๆ ไม่น้อยตรงปากทางเข้าโรงเรียนมัธยม บ้างขายของกิน ขายขนม ขายเครื่องเขียน นักเรียนกลุ่มใหญ่เข้าๆ ออกๆ บ้างล้อมแผงขายของคอยเลือกของ บ้างคุยกันตรงหน้าประตู รถหลายคันบีบแตรตลอด อยากจะวิ่งผ่านแต่กลับยากยิ่ง ทว่าทุกคนเหมือนจะไม่ใส่ใจจังหวะเนิบช้าแบบนี้ คล้ายว่าจะชินกันแล้ว…
เห็นปากทางเข้าโรงเรียนที่เสียงดังโหวกเหวกแต่มีระเบียบขั้นตอนในตัวมันเองแล้ว ฟางเจิ้งพูดงึมงำว่า “คิดถึงจริงๆ เลย…”
