ย์ไม่ได้ยินอะไรเลย ฮ่าๆ…”
ตอนนี้เอง ประตูใหญ่ห้องครัวเปิดออก ตามมาด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นโชยมา ฟางเจิ้งดมทีแรกก็รู้สึกว่าน้ำลายจะไหลแล้ว หันหน้าไปมองก็เห็นเด็กแดงถือซุปร้อนๆ ชามใหญ่เดินออกมา ในหม้อมีของสีแดงสีเหลืองและหลากสีลอยอยู่
ตึง เด็กแดงวางชามใหญ่ลงบนโต๊ะ พูดยิ้มๆ ว่า “ข้ารู้ว่าจิ้งควนพึ่งพาไม่ได้ จะต้องถูกอาจารย์หลอกแน่ๆ อาจารย์ มาดูนี่สิ นี่คือผลงานช่วงเช้าของพวกเรา เป็นของดีทั้งนั้น”
กระรอกได้ยินแบบนั้น หน้าเล็กๆ ก็แดงเรื่อ ดีที่มีขนยาว คนนอกเลยมองไม่เห็นหน้าแดงของมัน
ฟางเจิ้งเข้าไปพิจารณาใกล้ๆ ก่อนถามด้วยสีหน้าพูดไม่ออก “จิ้งซิน ใครเป็นคนเก็บเห็ดมา?”
“พวกเราสี่คนลงเขาไปด้วยกัน ไปเก็บที่ภูเขาทงเทียน เป็นอย่างไร ดูดีหรือไม่? หอมไหม? จิ๊ๆ นี่มีสีสันและกลิ่นหอมครบเลย ฮ่าๆ…” จิ้งซินยิ้มอย่างลำพองใจ
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “สวยจริงๆ ดมแล้วก็หอม ถ้าอย่างนั้นทำไมพวกนายถึงคิดจะไปเก็บเห็ดกัน?”
เด็กแดงหน้าแดง ตอบว่า “อาจารย์ ข้าปวดท้อง ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” พูดจบก็วิ่งไปแล้ว
ฟางเจิ้งได้แต่ถามกระรอก ลิง และหมาป่าเดียวดาย
หมาป่าเดียวดายนอนหมอบอยู่ข้างโต๊ะ พูดพลางน้ำลายสอ “ศิษย์น้องบอกว่าหลายวันมานี้อาจารย
