หมดแล้ว จึงเดินทางไกลเพื่อมาหลอกอาตมา!” ฟางเจิ้งอยากจะร้องไห้ทว่าไม่มีน้ำตา
“ไม่บอกแต่แรก? ฉันบอกเร็วแล้วนะ แต่นายตะกละเอง จะโทษฉันเหรอ? แน่นอนว่าร่างสถิตหลายคนก่อนตายเร็วจริง ถ้านายอยากเหมือนกับพวกเขา ฉันก็ไม่ถือสาถ้าจะหาร่างสถิตใหม่อีก”
“ถือว่านายชนะ!” ฟางเจิ้งรู้สึกปวดท้องไม่หยุด เลยรีบคลึงลูกประคำ เคลื่อนความคิดใช้อิทธิวิถี มีอักษรตัวใหญ่หลายตัวลอยขึ้นมาในความคิด…ร้อยพิษไม่รุกล้ำ!
ต่อมา ความรู้สึกเจ็บท้องหายไปตามที่คิด
ฟางเจิ้งพลันถอนหายใจโล่งอก ด่าทอระบบในใจยกใหญ่ พอเงยหน้าขึ้นก็อึ้งไป
เห็นแต่หมาป่าเดียวดาย กระรอก และลิงกำลังมองเขาตาปริบๆ
หมาป่าเดียวดายเลียริมฝีปาก กล่าวว่า “อาจารย์ เอ่อ…พวกเราขอชิมหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ได้!” ฟางเจิ้งปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ซุปเห็นพิษนี่เกือบฆ่าเขาตาย แถมยังต้องใช้พลังของลูกประคำกับอิทธิวิถีถึงจะแก้ได้ ถ้าเจ้าพวกนี้ดื่มไป เขาจะต้องสิ้นเปลืองพลังแห่งลูกประคำกับบุญกุศลเยอะกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ? นอกจากนี้ฟางเจิ้งยังต้องใคร่ครวญให้ลึกไปอีกขั้น…
“อาจารย์ อย่าขี้เหนียวนักเลย ซุปเห็ดนี่หอมมาก ให้หน่อยได้ไหม?” เจ้าลิงมองฟางเจิ้งอย่างรอคอย
กระรอกเข้ามาใกล้ กะพริบดวงตาโตวาววับน่าร
