ัก “อาจารย์ เจ้าลิงกับเจ้าหมาป่าเดียวดายตัวใหญ่ จะต้องกินซุปเห็ดของท่านเยอะแน่ แต่ท่านดูฉันนี่ ตัวเล็ก ท้องเล็กกินอะไรไม่ได้เยอะหรอก ท่านให้ฉันกินหน่อยได้ไหม?”
เจ้ากระรอกอ้าปากปุ๊บก็ขายศิษย์พี่สองตัวไปพร้อมกันแล้ว ได้สายตามองค้อนสวนกลับมาทันใด แต่เจ้าตัวน้อยไม่สนใจเลย ยังคงเบิกตาโตสดใสแวววาวมองฟางเจิ้งด้วยสีหน้ากระหายอยาก
แต่ว่า…
ฟางเจิ้งพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่ได้! นี่คือสิ่งที่ศิษย์น้องนายทำด้วยกตัญญูต่ออาจารย์ อาจารย์จะให้คนอื่นได้ยังไง? แน่นอน ถ้าศิษย์น้องนายยอมให้พวกนายกิน อาจารย์จะไม่ถือสาให้กินสักอึก” พูดจบ ฟางเจิ้งก็เรียกเด็กแดง “จิ้งซิน นายจะให้อาจารย์แบ่งซุปกับพวกศิษย์พี่นายหน่อยไหม?”
