“หลินเหล่ย นายทำดีๆ หน่อยได้ไหม? พี่เป็นยังไงยังไม่รู้เลย นายยังคิดจะจับมันอีกเหรอ แล้วก็อย่าแกว่งแบบนั้นสิ เดี๋ยวมันจะตายเอา” หลินอิ๋งต่อว่า
หลินเหล่ยกลัวหลินอิ๋งมาก เขาเกาหัว ไม่แกว่งแล้ว แต่คว้าปีกหลินจื้อเฉิงแทน “ได้ๆๆ ไม่แกว่งแล้วโอเคไหม แต่เจ้านี่จะตายก็ตายไปเถอะ ยังไงก็ได้มาฟรีๆ ตายก็กินเนื้อ รอหาพี่เจอก่อน จะเลี้ยงมื้อใหญ่เขาเลย เหอะๆ…”
พอได้ยินเสียงหัวเราะของหลินเหล่ย หลินจื้อเฉิงไม่รู้ควรจะดีใจว่ามีน้องชายที่เป็นห่วงตน หรือควรกลัวน้องชายปีศาจแบบนี้ดี! ขณะเดียวกัน นี่เป็นครั้งแรกสำหรับหลินอิ๋งผู้ใจอ่อน ที่เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและเฝ้าปรารถนาจากจิตใจที่ดีงามของเธอ
‘ที่แท้ความเมตตาต่อผู้อ่อนแอก็เป็นความรู้สึกแบบนี้เอง…’ หลินจื้อเฉิงคิดในใจ
ขณะนี้เซี่ยหมิ่งลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยความมั่นใจมากว่า “ที่นี่มีคนเคยผ่านมา”
“แน่นอน พี่หลินเรามาไง ธนูกับเสื้อผ้าเขายังอยู่เลย” หลินเหล่ยพูด
“ฉันไม่ได้หมายถึงเถ้าแก่ แต่นอกจากเถ้าแก่แล้วที่นี่ยังมีคนอื่นเคยผ่านด้วย” เซี่ยเหมิ่งพูด
“คนอื่น?” หลินเหล่ยตกใจสะดุ้ง หลินอิ๋งร้องตกใจ “พี่เหมิ่ง พี่อย่าทำให้ฉันกลัวสิ หรือว่าจะมีคนทำร้ายพี่เรา?”
เ
