ซี่ยเหมิ่งส่ายหน้าบอก “ไม่ได้แง่ร้ายแบบนั้น พูดจริงๆ นะ ตอนฉันเป็นทหารรับจ้างอยู่หลายปียังไม่เคยเจอคนเพี้ยนแบบนี้มาก่อนเลย จับคนไม่เท่าไร แต่จับแก้ผ้าหมดเลยด้วยนี่สิ” เซี่ยเหมิ่งขมวดคิ้วจนย่นเป็นสามเส้น เกิดความสงสัยในใจมากขึ้น
“พี่เหมิ่ง หน้าพี่ดูจริงจังมากเลย มีอะไรที่ยังไม่ได้พูดรึเปล่าคะ?” จะอย่างไรหลินอิ๋งก็เป็นเด็กสาว มีความรอบคอบ
เซี่ยเหมิ่งพยักหน้า “จากประสบการณ์ของฉัน ฉันมั่นใจว่าอีกฝ่ายมีแค่คนเดียว! แต่ฉันไม่เข้าใจว่าเถ้าแก่หลินมีธนูในมือ แถมมีมีดตรงเอวอีก เข้าป่าเขาตลอดปี ร่างกายก็ถือว่าแข็งแรง การที่คนธรรมดาจะจัดการเขาเงียบๆ นั้นเป็นไปไม่ได้เลย แต่ว่าด้วยสภาพการณ์แบบนี้ เขากลับถูกอีกฝ่ายปลดธนู ถอดเสื้อผ้า นี่มันแปลกอยู่นิดๆ
ต้องรู้นะว่าพวกเราอยู่ใกล้ๆ เขาแค่ตะโกนดังๆ ดิ้นสักสองที ก็ยื้อไว้จนกำลังเสริมมาช่วยได้แล้ว แต่ว่าเถ้าแก่หลินไม่ส่งเสียง ถูกปลดอาวุธเงียบๆ…และที่แปลกกว่านั้นคือบนพื้นมีร่องรอยคนเดินไปคนเดียว”
“อีกฝ่ายใช้ยาชารึเปล่าคะ? แล้วแบกพี่เราไป?” หลินอิ๋งถามทันที
หลินเหล่ยกล่าว “คงไม่ได้คิดจะขืนใจพี่เราหรอกนะ…”
“หุบปาก! พูดบ้าอะไรฮะ?” หลินอิ๋งถลึงตามองหลิน
