าน่ะ”
ฟางเจิ้งตอบ “อมิตาพุทธ จะเสียเวลาหรือไม่ อีกเดี๋ยวค่อยว่ากัน ไปเถอะ ข้างหน้ามีลำธารเล็ก สองฝั่งมีหินเล็กใหญ่เยอะเลย ไปนั่งเล่นกัน”
เด็กแดงกับกระรอกมองฟางเจิ้งด้วยความสงสัย มักรู้สึกว่าเจ้านี่จะต้องแอบวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ แต่จนปัญญาที่ฟางเจิ้งไม่บอก พวกเขาอยากรู้อยากเห็นแค่ไหนก็ได้แต่อดกลั้นไว้ เด็กแดงเดินตามอยู่ข้างหลังด้วยอาการงุนงง เห็นว่าจะถึงริมแม่น้ำแล้วเลยอดถามไม่ได้ “อาจารย์ ท่านจะทำอะไรกันแน่? บอกหน่อยเถอะ ศิษย์ร้อนใจจะแย่แล้ว”
“นายร้อนใจจริงๆ เหรอ?” ฟางเจิ้งไม่ตอบแต่ถามกลับ
เด็กแดงพยักหน้ารัวๆ
ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ “เห็นนายร้อนใจแบบนี้ อาจารย์ก็วางใจ นายร้อนใจต่อไปเถอะ อาจารย์เห็นแล้วมีความสุข”
เด็กแดงได้ยินแบบนั้นก็ร้องโอดครวญ “ข้าต้องเจออาจารย์ปลอมแน่ๆ มีอาจารย์ที่ไหนเหมือนท่านบ้าง?”
ฟางเจิ้งกลับตอบโดยไม่ใส่ใจ “แล้วมีศิษย์ที่ไหนเหมือนนายบ้าง เอาละ ไม่ต้องพูดแล้ว หินก้อนนั้นไม่เลวเลย อาตมาจะไปนั่งหน่อย ถ้าพวกนายสองคนว่างก็คุ้มกันให้อาจารย์เถอะ อย่าให้ใครมารบกวนการทำสมาธิของอาจารย์”
พูดจบ ฟางเจิ้งก็ปีนขึ้นหินสูงใหญ่ก้อนนั้น นั่งขัดสมาธิลงบนส่วนยอดหิน เงยหน้าเล็กน้อย มองฟ้าราวกับภิกษุชราเ
