กเหรอ? ใช้เท้าคิดก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องไม่ปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไปแน่ ฟางเจิ้งเลยยิ่งหยุดไม่ได้ เขาวิ่งไปยังจุดที่นกฮาเซลเกราซ์อยู่อย่างรวดเร็ว
หลินจื่อไม่กล้าวิ่ง เขาเคลื่อนอย่างตัวเงียบๆ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่เหล่าเหลียง จะให้นิ่งเหมือนแมวป่าคงไม่ได้ ทว่าเขามีความระมัดระวังมากพอ ฉะนั้นเลยไม่ได้ทำให้นกฮาเซลเกราซ์ตกใจหนีไป เขาแหวกพุ่มหญ้าออก เห็นพุ่มไม้เตี้ยผืนหนึ่ง ข้างล่างมีลำธารไหลผ่าน พุ่มไม้เหล่านั้นออกผลไม้อย่างเช่นเบอร์รี่แล้ว หลินจื่อรู้ว่าที่แบบนี้ล่อนกฮาเซลเกราซ์มาได้ง่ายที่สุด และยิ่งมั่นใจว่าตนไม่ได้ฟังเสียงพลาด!
“ไม่แน่ว่าฤดูนี้อาจจะได้นกฮาเซลเกราซ์มาสักรัง อย่างแย่สุดก็น่าจะได้ไข่สองสามฟองมั้ง? ตัวใหญ่เอาไปขาย ตัวเล็กมากินเอง ไข่เจียวก็ไม่เลว…” หลินจื่อนึกถึงตรงนี้ ถึงกับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
หลินจื่อพิจารณามองพุ่มไม้เตี้ยอย่างละเอียด ก็พบกับเป้าหมายในพุ่มไม้เตี้ยตามนั้นจริงๆ นกฮาเซลเกราซ์เพศเมียตัวหนึ่งกระโดดไปบนพุ่มไม้เตี้ย กำลังมองรอบๆ อย่างตื่นตัว
“เด็กดี แกนี่เอง!” หลินจื่อยิ้มอย่างตื่นเต้น ง้างสายธนูแล้วยิง!
รวดเดียวเสร็จสิ้น เห็นได้ชัดว่าหลินจื่อก็เป็นมือโปรด้า
