นธนูเหมือนกัน!
ทว่าตอนนี้เอง หลวงจีนจีวรขาวรูปหนึ่งพลันโผล่มาข้างหน้า ใช้มือข้างเดียวคว้าลูกธนูที่ยังไม่ยิงออกไปไว้!
หลวงจีนที่โผล่มากะทันหันทำให้หลินจื่อตกใจสะดุ้ง โยนคันธนูทิ้งตามจิตใต้สำนึก ร้องเสียงดังพร้อมกับล้มหงายไปข้างหลัง
ผลคือมีมือใหญ่ทรงพลังข้างหนึ่งคว้าเขาเอาไว้ ทำให้เขายากจะหนีรอดไปได้
“อมิตาพุทธ ประสก วางดาบลงจะสำเร็จอรหันต์ทันที ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต กลับใจคือฟากฝั่ง ชีวิตที่ประสกฆ่ากับชีวิตที่ตายเพราะประสกมีมากเกินไปแล้ว หยุดซะเถอะ” ฟางเจิ้งประนมสองมือ เอ่ยด้วยใบหน้าเมตตา
“ที่แท้ก็เป็นหลวงจีนนี่เอง…อย่าบอกนะว่าเป็นแกเองที่พูดให้เหล่าเหลียงเลิกล่าสัตว์” หลินจื่อไม่สนว่าฟางเจิ้งพูดอะไรเลย แต่นึกถึงเหล่าเหลียงทันที
ฟางเจิ้งพยักหน้าบอก “ประสกเหลียงกลับใจคือถึงฟากฝั่ง ทำไมประสกต้องยึดมั่นแบบนี้ล่ะ?”
“ไร้สาระ! เหล่าเหลียงเจ้าคนไร้สมองนั่นจะไปฟังคำพูดแกได้ยังไง แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดไม่กี่คำของแกเหรอ จะบอกอะไรให้นะ พวกเราสองคนสวมกางเกงตัวเดียวกันโตมาด้วยกัน ตีแม่ไก่ตายตัวแรก ก็เป็นฉันที่สอนเขาไม่ใช่เหรอ? ไม่มีฉันอยู่ เขาจะรู้จักการล่าสัตว์ได้ยังไง! แต่ฉันเข้าเมืองไป เขากลับเล
