ือกล่าสัตว์ต่อในป่า ตอนนี้เป็นมือโปรแล้ว ไม่ขอบคุณฉัน แต่กลับฟังคำพูดหลวงจีนอย่างแก ยอมกลับตัวกลับใจเนี่ยนะ แม่งเสียชาติเกิดจริงๆ!” หลินจื่อด่าว่าด้วยความโกรธ
ฟางเจิ้งอึ้งงัน เขาเห็นความทรงจำข้างในหัวขณะอยู่ในนรกภูเขาดาบของเหล่าเจ๋อเชวียน แต่ในนั้นไม่มีเงาของหลินจื่อ ตอนนี้มาคิดๆ ดูแล้ว ในนรกภูเขาดาบจะปลุกภาพความทรงจำของผู้รับโทษ และภาพที่เกี่ยวกับผู้รับโทษโดยตรง แต่จะไม่ดึงสิ่งที่เกี่ยวข้องทางอ้อมเข้าไป
หรือพูดได้ว่า เหลียงเจ๋อเชวียนไม่เคยกล่าวโทษหลินจื่อ ยังคงคิดว่านั่นคือเจตนาเดิมของเขาเสมอ…
แต่ไม่ว่าอย่างไร ฟางเจิ้งรู้ว่าคนผิดหรือคนชั่วที่แท้จริงไม่ใช่เหลียงเจ๋อเชวียน แต่เป็นหลินจื่อที่เปลี่ยนเหลียงเจ๋อเชวียนให้กลายเป็นเหลียงเฉิงหู่ กระทั่งมากกว่าตัวเหลียงเจ๋อเชวียนเองเสียอีก! นี่ต่างหากคือคนชั่วที่แท้จริง!
“อมิตาพุทธ ประสกมีบาปกรรมท่วมตัว ไม่คิดจะเปลี่ยนจริงๆ หรือ?” ฟางเจิ้งมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
หลินจื่อหัวเราะเสียงดัง “สิ่งที่ฉันหลินจื้อเฉิงทำแล้วไม่เคยเสียใจ! ตำรวจทำอะไรฉันไม่ได้ แล้วแกไอ้ลาหัวล้านจะทำอะไรฉันได้?”
“ทำความชั่วเยอะ จะไร้ลูกหลานสืบสกุล” ฟางเจิ้งกล่าว
“ไร้ลูกหลานสืบสกุล?
