่า…” หลินเหล่ยพูดถึงตรงนี้ก็ตัวสั่นงันงก
หลินจื่อมองค้อนหลินเหล่ยทีหนึ่ง “เหลาเหมิ่ง นายพูดมาเลยดีกว่า ที่นี่ยังมีคนอื่นอีกไหม”
เซี่ยเหมิ่งพยักหน้าตอบ “มีแน่นอน ไม่อย่างนั้นเหล่าเหลียงไม่น่าจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ อีกฝ่ายแกร่งมาก…เถ้าแก่ ถ้าเป็นไปได้ พวกเราออกจากที่นี่กันจะดีกว่า ผมคิดว่ามีคนกำลังจับตาดูพวกเราอยู่…”
เซี่ยเหมิ่งพูดจบก็เงยหน้ามองต้นไม้รอบๆ น่าเสียดาย นอกจากกระรอกตัวหนึ่งแล้ว ไม่มีอะไรพิเศษ
“เหล่าเหมิ่ง นายลืมเป้าหมายที่ฉันจ้างนายมาแล้วเหรอ ฉันไม่ได้ให้นายมาบอกฉันว่าควรออกไปตอนไหน แต่ให้นายแก้พวกปัญหาที่จะให้ฉันออกจากที่นี่ ในเมื่อมีคนอยากก่อกวน นายก็จัดการมันให้ฉันซะ! ส่วนเหล่าเหลียง เดี๋ยวฉันจัดการเอง” หลินจื่อพูด
เซี่ยเหมิ่งตรึกตรองหลายสิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนตอบกลับ “อีกฝ่ายอยู่ในเงามืด ผมหาไม่เจอเหมือนกัน”
“อันนี้ง่าย ในเมื่อเขาหยุดเหล่าเหลียงล่าสัตว์ได้ แสดงว่าแค่พวกเราล่าสัตว์ต่อไป และบ้ากว่าเดิม เขาจะต้องออกมาแน่!” หลินจื่อกล่าว
“แต่ว่าผมไม่ชำนาญป่าที่นี่ ไม่คุ้นเคยนิสัยสัตว์ ถ้าไม่ให้เวลาหนึ่งเดือน ผมชำนาญแบบเหล่าเหลียงไม่ได้หรอก” เซี่ยเหมิ่งตอบ
“ไม่เป็นไร พวกเรายังมี
