เวลา ฉันล่าสัตว์ นายคอยดูอยู่ข้างๆ ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็หาไอ้ตัวก่อกวนนั่นมาให้ฉัน! จากนั้นนายน่าจะเข้าใจความหมายของฉัน ในภูเขาใหญ่แบบนี้ หกล้มขาหักก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหมล่ะ?” หลินจื่อพูด
เซี่ยเหมิ่งเงียบไป เขาฆ่าคนได้ ฆ่าสัตว์ก็ย่อมได้…แต่เซี่ยเหมิ่งก็ยังส่ายหน้า “เถ้าแก่หลิน ผมเป็นแค่หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของคุณ ผมรับผิดชอบเพียงความปลอดภัยของคุณ อย่างอื่นต้องขออภัยด้วย”
“พี่เหมิ่ง ทำไมพี่หัวแข็งแบบนี้ล่ะ พี่ผมให้ทำอะไรก็ทำก็จบแล้วนี่? เขาเป็นเถ้าแก่ พูดอะไรพี่แค่ทำตามไปก็สิ้นเรื่อง?” หลินเหล่ยพูด
เซี่ยเหมิ่งชำเลืองตามองหลินเหล่ยแวบหนึ่ง แล้วจึงส่ายหน้า “ผมมีกฎของผม ผมไม่ทำเรื่องฝ่าฝืนกฎ ไม่อย่างนั้นผมจะกลับประเทศไม่ได้…” พูดถึงตรงนี้ นัยน์ตาเซี่ยเหมิ่งมีประกายความทะนงตนซึ่งเป็นของตัวเองวาบผ่าน
