กล่าวถึงเหล่าเหลียง หลังจากถูกผีร้ายกลืนเข้าปากไปแล้ว ก็รู้สึกแค่ว่าทั่วร่างมีของเหลวกัดกร่อน คล้ายกรดกำมะถัน รู้สึกแสบร้อนไปทั่วร่าง ทรมานจนไม่อาจกล่าว ทั้งกรีดร้องโหยหวน ทั้งตะโกน กลับเห็นเพียงความสิ้นหวัง เนื้อหนังตามตัวหายไป เหลือแต่กระดูกขาว!
“อ๊าก…เวรเอ๊ย เจ็บ…เก่งจริงก็ฆ่าฉันเดี๋ยวนี้เลยสิ! เก่งจริงกัดกร่อนเลือดฉันไปให้หมดเลย ดูซิว่าถ้าฉันเป็นโครงกระดูกแล้วแกจะทำอะไรฉันได้?” เหล่าเหลียงตะโกนเสียงดัง พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตน ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังคือ บนกระดูกยังมีเลือดเนื้อเติบโตขึ้นมา จากนั้นก็ถูกกัดกร่อนต่อไป ความเจ็บปวดนี้เหมือนวัฏจักรไร้สิ้นสุดที่เป็นนิรันดร์! ความสิ้นหวังและเจ็บปวดทำให้เขารู้สึกว่าจะเสียสติ…
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ผ่านไปกี่วินาที หรือว่าหนึ่งศตวรรษ ถึงอย่างไรเหล่าเหลียงก็แยกแยะเวลาไม่ออกแล้ว เขาตกอยู่ในความฉงน เหมือนเห็นด่านมหึมาที่อยู่ระหว่างกลางภูเขาเงามืดสองลูก ด้านล่างมีภูตผีเฝ้าอยู่ มีหัวหน้าภูตประจำการ ด้านบนเขียนตัวอักษรใหญ่ว่า…ด่านภูตผีนรกประตูมืด!
เขาส่งกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่งไปด้วยสติพร่าเลือน จากนั้นถูกส่งเข้าไป เดินอยู่บนถนนดินสีน้ำตาลที่ห
