นักอึ้งอย่างยิ่ง ถนนเส้นนี้มีแรงดึงดูดไม่มีสิ้นสุด ยิ่งเดินยิ่งเหนื่อย ตัวเขาใกล้จะทรุดลงนอนแล้ว แต่ก็ถูกทหารภูตผีใช้แส้หนังฟาดบนตัว ฟาดจนเหมือนวิญญาณจะสลายไป ขณะความคิดรางเลือน เขาเห็นดอกไม้ประหลาดบานเต็มสองข้างทาง สวยงามมาก…
สุดทางเดินดินเป็นแม่น้ำสีดำมืดสายหนึ่ง เหนือแม่น้ำมีสะพานหินสามแห่ง เมื่อข้ามสะพานหินไป วิญญาณดวงแล้วดวงเล่าเดินขึ้นไปบนแท่นดิน จากนั้นไม่รู้เห็นอะไร ถึงกับร้องไห้โฮเสียงดัง
วิญญาณบางดวงดื่มน้ำแกงของยายเฒ่าข้างๆ แท่นดินนั้น แล้วจึงจากไปโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลย
เหล่าเหลียงไม่ได้ดื่ม แต่ทหารภูตผีส่งเขาไปกลางวิหารใหญ่ เขายังคงได้ยินไม่ชัด มองเห็นไม่ชัด เพียงแต่เหมือนได้ยินว่ามีคนเรียกชื่อเขา “เหลียงเฉิงหู่ เจ้ารู้สำนึกหรือไม่?”
เขาไม่ได้พูดอะไร ต่อมาก็เห็นอีกฝ่ายพูดว่า “ฆ่ากระต่ายหนึ่งร้อยห้าสิบหกตัว ฆ่าหมาป่าห้าตัว ฆ่าหมีสามตัว ฆ่า…บาปกรรมหนักหนา ขอพิพากษาลงนรกภูเขาดาบ!”
จากนั้นเขาก็ได้สติแล้ว
“นี่มันที่ไหน?” เหลียงเฉิงหู่มองภาพตรงหน้าอย่างตื่นกลัว! เส้นทางข้างหน้ารวมขึ้นมาจากดาบ ที่น่ากลัวกว่านั้นคือมีภูเขาสูงที่ก่อขึ้นจากดาบลูกหนึ่งอยู่ไกลๆ สูงเสียดเมฆมองจนไม่เห็นยอดเขา!
