วินาทีนั้น เขานึกถึงตำนานเก่าแก่เรื่องหนึ่ง งึมงำว่า “นรกสิบแปดขุม นรกภูเขาดาบ?”
เพียะ!
เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ขณะเดียวกันเหล่าเหลียงรู้สึกว่ากระดูกสันหลังถูกฟาดจวนจะระเบิด! เขาอดไม่ไหวร้องเสียงดัง เดินหน้าไปหนึ่งก้าวตามจิตใต้สำนึก ผลคือเหยียบลงบนคมดาบ ตอนนี้เองเขาถึงได้รับรู้ความคมของทางเส้นนี้แล้ว พริบตานั้นฝ่าเท้าถูกเฉือนออก เจ็บจนน้ำตาไหลลงมาเป็นสาย ร่างล้มลงไปโดยควบคุมไม่ได้ เหลียงเฉิงหู่ใช้สองมือยันไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ก็เกิดเสียงดังที่สองมือ นิ้วมือถูกดาบตัดขาด ฝ่ามือถูกเฉือน…
“อ๊ากๆ…”
เหลียงเฉิงหู่กลิ้งไปบนพื้นพลางร้องโหยหวน พอกลิ้งตัวผิวหนังก็ถูกดาบบาดเชือด กลายเป็นมนุษย์เลือดทันใด! นี่เจ็บเสียยิ่งกว่า จึงอดพลิกตัวต่อไม่ได้ เลือดเนื้อจึงสาดกระจาย ไม่นานคนเป็นๆ ก็ถูกหั่นเหลือเพียงกระดูก กระดูกแตกหักกลายเป็นเศษซากเนื้อบนพื้น แต่เหลียงเฉิงหู่พบว่าเขายังคงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด รวดร้าวแทบขาดใจ! ลิ้นถูกตัดขาดแล้วก็ยังเจ็บ! ประหนึ่งว่าไม่มีวันหลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้ไปชั่วชีวิต แม้ร่างจะแหลกลาญก็ตาม!
ตอนนี้เอง ภูตผีน้อยตนหนึ่งถือแส้มา แส้บินออกมาม้วนเศษเนื้อทั้งหมดกลับ ก่อนที่แส้จะสั่นไหว เ
