หลียงเฉิงหู่ถูกโยนลงไปตรงจุดก่อนหน้านี้ ร่างกายรวมขึ้นใหม่อีกครั้ง เขาตกใจระคนดีใจ พบว่าร่างเขากลับมาครบสมบูรณ์อีกครั้ง! เพียงแค่อ่อนแรงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
ขณะมองนรกภูเขาดาบตรงหน้า เหลียงเฉิงหู่หมุนตัวกลับคิดจะหนี แต่เพิ่งหันกายก็เห็นผีร้ายสูงห้าเมตรยืนอยู่ข้างหลัง กำลังแสยะปาก กล่าวด้วยยิ้มเยาะ “เข้านรกภูเขาดาบแล้ว ถ้าไม่ถึงยอดเขาดาบ ชั่วชีวิตนี้ก็อยากคิดออกไปจากที่นี่! จะไสหัวกลับไปหรือให้ข้าโยนเจ้าเข้าไป!”
“ได้โปรด…” วินาทีนี้เหลียงเฉิงหู่ไม่กล้ามองตนเป็นพยัคฆ์อีกแล้ว ไม่มีความเหี้ยมโหดต่อกระต่าย แม่กวาง และฟางเจิ้งเหมือนก่อนหน้านี้อีก เหลือเพียงการอ้อนวอน ความเจ็บปวดเมื่อครู่ปวดร้าวจนถึงส่วนลึกวิญญาณ เขาเจ็บจริงๆ
“ไสหัวไป!” ผีร้ายร่างยักษ์ยกเท้าถีบ เหลียงเฉิงหู่ร้องโหยหวนกระเด็นออกไป เดิมทีคิดว่าจะบินไปไกลมาก แต่เมื่อมาถึงจุดที่มีดาบ ตัวเขากลับเหมือนเสียความเฉื่อย ตกลงมาข้างล่าง คมดาบแทงเข้าเนื้อ เจ็บปวดลึกถึงกระดูก!
“อ๊าก!” เหลียงเฉิงหู่กรีดร้อง พอทนไม่ไหวกลิ้งตัวอีกครั้ง ก็ได้สัมผัสความเจ็บปวดดั่งแล่เนื้อเอาเกลือทา เลือดเนื้อสาดกระจาย กระดูกแหลกคนสิ้นชีพอีกรอบ
ยังคงเป็นภูตผีน้อยตนนั้น
