ที่ใช้แส้เก็บเศษเนื้อเศษกระดูกเขากลับมา โยนลงบนพื้น เหลียงเฉิงหู่รวมร่างขึ้นใหม่อีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้นัยน์ตาเขาไม่มีความตกใจระคนดีใจเหมือนตอนรวมร่างครั้งแรก แต่เป็นความหวาดกลัวไม่มีสิ้นสุด! การคืนชีพอันไร้ที่สิ้นสุดหมายถึงการทรมานไม่มีจบสิ้น! และทุกครั้งที่คืนชีพจะเสียพละกำลังไปส่วนหนึ่ง พูดได้ว่าถ้าคืนชีพต่อไป ก็ไม่มีทางที่เขาจะเดินไปถึงยอดเขาได้!
ทว่าทอดสายตาไปไกลลิบ ภูเขาดาบนั่นกลับอยู่สุดฟ้า ดูเหมือนไม่ไกล แต่เป็นดั่งภาษิตจีนว่ามองภูเขาม้าวิ่งจนตาย! ไม่รู้ว่าเส้นทางหมื่นดาบที่จะเดินไปถึงภูเขาดาบไกลเท่าไร แล้วจะให้ขึ้นยอดเขา? เป็นไปได้หรือ?
“เจ้ามีเวลาพักสามวินาที ถ้าไม่เดิน ข้าจะส่งเจ้าเอง” ผีร้ายตนยักษ์ข้างหลังกล่าว
เหลียงเฉิงหู่ตกใจสะดุ้ง ถ้าถูกเตะอีกก็อาจมีแผลดาบทั่วร่างทันที และจะอดทนไม่ไหว เศษเนื้อกองเต็มพื้น! เขาต้องลดความเจ็บปวดลง ต้องฝืนไม่ให้ล้ม ต่อให้ล้มก็กลิ้งมั่วซั่วไม่ได้ และจะต้องคิดหาวิธีเดินหน้าไป!
คิดถึงตรงนี้ เหลียงเฉิงหู่กัดฟันเดินไปหนึ่งก้าว ในเมื่อไม่มีทางถอยแล้ว เขาก็ได้แต่เดินหน้าไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาก้าวออกไปเอง เมื่อเดินก้าวนี้ มีความทรงจำช่วงหนึ่งแล่นผ่าน
