ลานเล็กๆ แห่งหนึ่ง ข้างหลังเป็นห้องเล็กโบราณและเรียบง่าย หลวงจีนรูปหนึ่งกำลังกินอาหารเลิศรสดั่งเพรชในมืออย่างมีความสุข ภาพวาดสวยงามมาก จากนั้นเลนส์กล้องหันไปอีกทาง บรรยากาศภาพพลันเปลี่ยนไป…
ลิงเปิดห่อใบบ๊ะจ่างแล้วยัดใส่ปากคำหนึ่ง กินโดยไม่มีรสชาติอะไรเลย ก่อนมองอีกสองตัวข้างๆ อย่างมีเลศนัย
หมาป่าเดียวดายส่ายก้นให้มัน ก่อนพบเรื่องที่น่าเศร้าคือใช้กรงเล็บลำบากจริงๆ เปิดห่อบ๊ะจ่างไม่ได้! ต่อมาด้วยความโมโหจึงยัดเข้าใส่ปากไปทั้งหมด เคี้ยวเนื้อข้าวผลึกกับใบบ๊ะจ่างเต็มปาก ใบบ๊ะจ่างกัดไม่ค่อยขาด กลืนไม่ลงด้วย จะคายก็ทำใจไม่ได้ อยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา!
กระรอกเปิดใบบ๊ะจ่างแล้วพบว่าเจ้านี่เหนียวเกินไป กรงเล็บเล็กติดอยู่ด้านบน เหนียวหนึบๆ ดึงออกมาก็ยืดขึ้นไป! สุดท้ายกัดฟันกินทั้งอย่างนั้น คิดอยู่ว่ากินไปแล้วคงไม่เหนียวหรอก? แต่ว่ามันประเมินความอยากอาหารของมันสูงเกินไป! สุดท้ายดึงดันจนขยับไม่ได้ ตามตัวมีบ๊ะจ่างติดอยู่ หน้าตาแปลกๆ ก็ไม่เท่าไร ที่สำคัญคือมันกินไม่ได้ ได้แต่มองศิษย์พี่ศิษย์น้องตนเพื่อขอความช่วยเหลือ
ลิงเห็นแบบนั้นก็แสยะปากยิ้ม ชี้ไปที่บ๊ะจ่างก่อนชี้ที่ปากตน ความหมายชัดเจนมาก ฉันช่วย
