นายแก้บ๊ะจ่างได้ แต่ที่เหลือต้องเป็นของฉัน
ถึงกระรอกจะมีนิสัยชอบเก็บอาหาร แต่มันจัดการเจ้าสิ่งนี้ไม่ได้จริงๆ ไม่มีที่เก็บด้วย ดังนั้นจึงตกลงอย่างไม่ลังเล ลิงจึงได้กินไปอีกมากกว่าครึ่งอย่างมีความสุข
เด็กแดงมองเหล่าศิษย์พี่อย่างดูถูก ส่ายศีรษะเล็กราวกับผู้ใหญ่ “ดิน ดิน ดิน…กินบ๊ะจ่างยังเป็นแบบนี้ได้ เฮ้อ” จากนั้นเปิดบ๊ะจ่าง นั่นกินช้าๆ เลียนแบบท่าทางฟางเจิ้ง กินไปพลางทำปากขมุบขมิบไปพลาง “ยิ่งชิมยิ่งหอมจริงๆ อร่อย…”
หมาป่าเดียวดายกลืนไม่ได้ กระรอกกินอิ่มแล้ว ลิงกินเสร็จแล้วยังมีความสุขอยู่ ดังนั้นเจ้าสามตัวนี้จึงจ้องเด็กแดง ดวงตาแดงแล้ว เด็กดื้อนี่จงใจชัดๆ!
ฟางเจิ้งส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา ตัวตลกพวกนี้อยู่ด้วยกันแล้วจะต้องมีเรื่องขบขันทุกวัน อันดับแรกเขาช่วยดึงใบบ๊ะจ่างออกมาจากในปากหมาป่าเดียวดายก่อน จากนั้นแจกให้อีกสองอันกับคนที่ยังกินไม่อิ่ม ทุกคนเลยได้กินอิ่ม เด็กแดงแบกถังน้ำใหญ่บรรจุบ๊ะจ่างไว้เต็ม ปิดประตูใหญ่วัด ก่อนเดินลงเขาไปเป็นกลุ่ม
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเดือนห้ามีแดดแรง สายลมบริสุทธิ์พัดผ่านมาพร้อมกับความเย็น
เมื่อลงเขามา ฟางเจิ้งเห็นเหมิงเหมิงถือบ๊ะจ่างใหญ่เดินมาทางนี้
“เหมิงเหมิง
