กำลังจะไปไหนน่ะ?” ฟางเจิ้งถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เหมิงเหมิงวิ่งมาทันที ยัดบ๊ะจ่างใส่มือฟางเจิ้งก่อนพูดอย่างลึกลับว่า “พี่ฟางเจิ้ง ให้ เหมิงเหมิงแอบขโมยมาให้พี่ อย่าให้ใครรู้นะ”
ฟางเจิ้งอึ้งไป ก่อนพูดยิ้มๆ “เหมิงเหมิง ทำไมต้องให้บ๊ะจ่างอาตมาล่ะ?”
“เพราะว่าพี่ฟางเจิ้งช่วยเหมิงเหมิง” ดวงตาโตของเหมิงเหมิงขยับแวววาว ดูน่ารักแถมยังมีความปราดเปรียวหลายส่วน
ฟางเจิ้งชะงักงัน ไม่นึกเลยว่าตอนนั้นเด็กคนนี้จะไม่ได้สลบจนไม่รู้สึกตัว จึงขยี้หัวเหมิงเหมิงพลางว่า “แล้วเหมิงเหมิงไม่ได้บอกกับใครใช่ไหม?”
เหมิงเหมิง “ต้องบอกคนอื่นด้วยเหรอคะ?”
ฟางเจิ้งพลันถอนหายใจโล่งอก นั่งยองลง พูดขึ้น “เหมิงเหมิง นี่คือความลับของเราสองคน ห้ามบอกคนอื่นรู้ไหม?”
พอเหมิงเหมิงได้ยินว่าเป็นความลับก็ดูคึกคักขึ้นมา พยักหน้าแรงๆ ว่า “อืม เหมิงเหมิงไม่พูด ก็ไม่มีใครพูด” ต่อมาจมูกเล็กดมกลิ่นฟุดฟิด มองบ๊ะจ่างในถังน้ำใหญ่ที่เด็กแดงถือพลางกลืนน้ำลาย แต่ไม่ได้พูดอะไร
ฟางเจิ้งหัวเราะ หันมือกลับไปหยิบบ๊ะจ่างสองอันมาวางใส่มือเหมิงเหมิง “พี่ให้ อืม ถือเป็นของขวัญวันไหว้บ๊ะจ่างดีไหม?”
เหมิงเหมิงดีใจใหญ่ เอาจมูกแนบข้างๆ แล้วดมแรงๆ ก่อนร้องขึ้
