น “หอมมาก หนูจะให้พ่อกับแม่ลอง แล้วเจอกันนะคะพี่ฟางเจิ้ง”
พูดจบเด็กน้อยก็กระโดดโลดเต้นวิ่งไป
ฟางเจิ้งหัวเราะเงียบๆ มองเงาแผ่นหลังเด็กน้อยพลางพูดปลงอนิจจัง “เด็กหนอเด็ก เฮ้อ…จิ้งซิน ทำไมนายถึงไม่เชื่อฟังแบบนั้นบ้าง”
เด็กแดงมองบนทีหนึ่ง “งานข้าเป็นคนทำ ความผิดข้าเป็นคนรับ ทำไมถูกด่าถึงเป็นข้าอีก?”
ฟางเจิ้งพูดยิ้มๆ “เพราะนายอายุเยอะที่สุดแล้ว หรือว่าจะให้อาจารย์ดุว่าพวกเขา?”
เด็กแดงหัวเราะแห้งๆ สองที อดกลั้นไว้!
เข้าหมู่บ้านไป ฟางเจิ้งมอบบ๊ะจ่างให้กับทุกครอบครัว พวกชาวบ้านต่างรู้จักอาหารชนิดนี้ดี ภายนอกบ๊ะจ่างดูดีขนาดนี้ มองแวบแรกก็ชอบแล้ว และรู้ด้วยว่าทำมาจากไผ่บนเขา รสชาติจะต้องไม่แย่แน่ๆ
แต่วันนี้เป็นวันไหว้บ๊ะจ่าง ทุกครอบครัวทำบ๊ะจ่าง ฟางเจิ้งให้ครอบครัวละสิบอัน จำนวนนี้มากไปหน่อย คนมากมายกลัดกลุ้มแล้ว นี่จะกินยังไงไหว! แต่ไม่นานพวกเขาก็ไม่กังวลเรื่องนี้อีก แต่กลับ…
ถึงบ้านหวังโอ้วกุ้ย ถานจวี่กั๋วและหยางผิงก็เกิดปัญหาเล็กน้อย
หวังโอ้วกุ้ยหน้าแดง ดึงฟางเจิ้งไว้พลางพูดอย่างหน้าด้าน “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ถ้ายังเหลือ จำไว้ว่าเอามาให้ฉันด้วย เหอะๆ…”
ถานจวี่กั๋วมองบ๊ะจ่างในมือ เอ่ยด้วยมาดจริงจัง
