หกเดือนก่อนเขาหิวจะตายอยู่แล้ว ตอนนี้อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องอาหาร…
คิดถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งตบเข้าที่หน้าผาก ก่อนวิ่งไปหลังลานวัด
กินมื้อเย็นเสร็จ ฟางเจิ้งตบหัวเด็กแดงแล้วว่า “ศิษย์ กินอิ่มแล้วก็ถึงเวลาทำงาน”
เด็กแดงหันหน้าหนี “ไม่ทำ!”
หมาป่าเดียวดายยืนขึ้นเหมือนคน ใช้กรงเล็บเกาะบนโต๊ะไว้ เอ่ยด้วยมาดขรึม “ศิษย์น้อง พวกเราใกล้จะไม่มีน้ำแล้วนะ นายไม่คิดจะลงเขาไปตักน้ำจริงๆ เหรอ?”
ลิงวางชามลง “ศิษย์น้อง ไม่มีน้ำ จากนี้พวกเราจะทำอาหารยังไง? นาข้าวผลึกก็ใกล้จะแห้งแล้ว ถ้าไม่มีน้ำพวกเราจะกินอะไร? หรือว่ากินข้าวที่กินยากนั่น?”
กระรอกวางข้าวปั้นลง กอดอกพูดด้วยความทุกข์ใจ “ศิษย์น้อง ถึงจะไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนพูดอะไรก็เถอะ แต่ศิษย์พี่คิดว่าถ้าฝนไม่ตก อาจารย์จะต้องสวดมนต์ครั้งใหญ่แน่ๆ”
เด็กแดงได้ยินแบบนั้นพลันโกรธจนจมูกเบี้ยว วิ่งมาฟ้องตรงหน้าฟางเจิ้ง “อาจารย์ เจ้าสามตัวนี้รังแกข้า โดยเฉพาะจิ้งควน มันขู่ข้า!”
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย เอ่ยด้วยความจริงจัง “จิ้งซิน ใจเย็นอย่าใจร้อน บางคำพูดของจิ้งควนก็ไม่ถูกต้อง”
เด็กแดงถึงได้สงบลงเล็กน้อย
ฟางเจิ้งพูดต่อ “แต่ว่าอาตมาคิดว่าเขาพูดก็มีเหตุผล อาตมาใกล้จะได้สวดมนต
