หลายชนิดรึไง? แล้วลูกประคำมีเท่าไร? สิบแปดลูก นี่มันดีกว่าประคำถือสิบสี่ลูกที่พระโพธิสัตว์กวนอิม พระพุทธองค์สิบทิศ พระพุทธตรีกาลและหกวิถีที่ทุกสรรพสัตว์ต่างเคารพให้ทุกสรรพสัตว์ได้รับบุญกุศลองอาจห้าวหาญสิบสี่ชนิดนิดเดียวเองนี่? ฉันจำได้ว่าที่มากที่สุดน่าจะเป็นประคำห้อยหนึ่งพันแปดสิบลูกนี่…ถ้าไม่อย่างนั้นนายเปลี่ยนให้ฉันได้ไหม?”
“เปลี่ยนได้ เปลี่ยนเป็นสิบสี่ลูกเป็นไง?”
“ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน!” ฟางเจิ้งล้มเลิกไปอย่างเด็ดขาด เขารู้ว่าคุยกับระบบขี้งกนี่เป็นการเสียเวลาเปล่า แต่เด็กแดงยังไม่กลับมา ตนเลยมีเวลาให้สิ้นเปลืองจริงๆ อีกอย่างถ้าเกิดได้ขึ้นมาล่ะ? นึกถึงผลของประคำถือแล้ว ฟางเจิ้งอยากจะได้ประคำห้อยหนึ่งพันแปดสิบลูกนั่นจริงๆ! นั่นต่างหากที่สุดยอด!
ทว่าพอนึกถึงความยาวของสร้อยประคำหนึ่งพันแปดสิบลูกแล้ว เขาก็แสยะปากยิ้มโดยจิตใต้สำนึก สร้อยประคำแบบนี้มีอยู่จริง แต่ปกติจะใช้ในงานพิธีใหญ่ๆ เท่านั้น ต้องเป็นพระอาจารย์เต๋าหรือนักบวชที่มีชื่อถึงจะนำออกมาประดับกายได้ ปกติจะไม่มีใครเอามา เอามาทำอะไร? ห้อยคอเป็นพวงยาวหลายรอบ มองอย่างไรก็ว่าแปลก…
ขณะฟางเจิ้งกำลังคิดอะไรไปเรื่อย เด็กแดงกลับมาแล้ว เด็กซนนี่ยืมอีเตอร์มาเล่มหนึ่ง แต่ไม่แบก ไม่โอบ แต่ลากมา เดินผ่านที่ไหนจะลากเป็นรอยยาว
“อาจารย์ อีเต้อมาแล้ว ท่านขึ้นไปเถอะ” เด็กแดงโยนอีเตอร์ตรงหน้าฟางเจิ้งดังปึก
“ศิษย์ ใช้งานได้ดีมากไหม?” ฟางเจิ้ง
