ลยค่ะ คุณมีที่ไหมคะ?”
เฮ่อหมิงตอบ “มีก็มีแหละครับ แต่ไม่มีเตียงเหลือ”
ครั้งนี้ฟางเจิ้งยังไม่โต้ตอบ เด็กแดงก็เริ่มกัดฟันด่าทอ “โง่จริงๆ”
ฟางเจิ้งใช้มือเคาะหัวไปทีหนึ่ง “เด็กน้อย นายจะรู้อะไร?”
เด็กแดงเบะปาก “ข้าอายุสองร้อยกว่าปีแล้ว ท่านว่าใครเด็กน้อย? ก็แค่หาคู่รักมิใช่รึ? ข้าเข้าใจ! แม่ข้าเคยบอกข้าแล้ว เพียงแค่ไม่เคยผ่านสนามจริง”
“ยินดีด้วย จากนี้ไปนายไม่มีโอกาสแล้ว” ฟางเจิ้งเอ่ยด้วยมาดขรึม
เด็กแดงอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา ทว่าพอนึกถึงผู้หญิงอย่างเหยาอวี่ซิน พริบตาเดียวก็หมดรักต่อผู้หญิงไป…
สรุปหลิวเอวี่ยนหมดคำจะพูดอย่างยิ่งเพราะเฮ่อหมิง จึงกัดฟันถาม “คุณไม่คิดจะไปจริงๆ เหรอคะ?”
“ไม่รู้สิครับ อย่างน้อยก็ต้องทำในสิ่งที่ควรทำ ซ่อมบันไดฟ้าเสร็จแล้วจะต้องมีคนไปๆ มาๆ คอยตรวจซ่อมแซม ก่อนหน้านี้อาหลู่ตกลงมาเสียไปแล้ว ผมไม่อยากให้มีใครโชคร้ายแบบนั้นอีก” พูดถึงตรงนี้ เฮ่อหมิงพลันเปลี่ยนเป็นหัวหน้าเฮ่อที่คิดรอบคอบคนนั้นอีกครั้ง แต่เมื่อเอ่ยถึงความรักพลันเปลี่ยนเป็นคนทึ่มทื่อ ถามหลิวเอวี่ยนว่า “คุณล่ะ? คุณน่าจะยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยนี่ครับ? มาที่นี่ตอนนี้ไม่ค่อยดีนะครับ”
หลิวเอวี่ยนเงยหน้ามองฟ้า “ฉันเหรอ…ฉันมาหาของ ถ้าหาของที่ต้องการไม่ได้ก็จะหาที่นี่ไปตลอดชีวิต” พูดจบ หลิวเอวี่ยนมองเฮ่อหมิง
พอเฮ่อหมิงได้ยินว่าหลิวเอวี่ยนจะหาของจึงกระตือรือร้นขึ้นมา “คุณจะหาอะไร? บอกผมมาได้เลยผมจะช่วยหาเอ
