ง อย่างอื่นไม่ว่า คนในหมู่บ้านนี้ดีมาก บอกกับพวกเขาเดี๋ยวก็ช่วยคุณเอง ขอแค่อยู่ที่นี่จะต้องหาเจอแน่!”
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงมองตากัน เริ่มกัดฟันพร้อมกันแล้ว
ผู้ใหญ่บ้านเหลยด้านตรงข้ามกลอกตาไปมา เห็นได้ชัดใกล้จะรับกับอีคิวของเฮ่อหมิงไม่ไหวแล้ว!
หลิวเอวี่ยนมองเฮ่อหมิงตรงหน้า เธอพบว่าเจ้านี่โง่จริงๆ! ดังนั้นจึงพูดไปด้วยความโกรธ “ช่างเถอะ วันหลังค่อยหา ฉันจะไปหาผู้ใหญ่บ้านดูว่าพักที่ไหน”
เฮ่อหมิงพูด “ได้ครับ ผู้ใหญ่บ้านอัธยาศัยดี จะต้องหาบ้านดีๆ ให้คุณได้แน่ เหอะๆ…”
ฟางเจิ้งมองต่อไปไม่ได้จริงๆ เฮ่อหมิงเป็นคนดี แต่อีคิวต่ำเกินไป! จึงกัดฟัน ประสานมุทรากดไปยังเฮ่อหมิง เฮ่อหมิงรู้สึกเพียงว่าร่างกายพลันแข็งทื่อ ขยับไม่ได้ ตอนที่เขาเริ่มตระหนกนิดๆ นั้นก็พบว่าร่างกายขยับปากเอง ตะโกนใส่เงาแผ่นหลังหลิวเอวี่ยนว่า “อย่าไป หลิวเอวี่ยน ผมรักคุณ!”
ตะโกนทีเดียวใช้พละกำลังทั้งหมด สะเทือนฟ้าดิน เดาว่าคงได้ยินไปครึ่งหมู่บ้าน!
สิ้นเสียงตะโกน เฮ่อหมิงพบว่าร่างกายตนกลับมาเป็นปกติ เพียงแต่เขายังทึ่มทื่อ ตะลึงค้าง ทำไมเขาถึงตะโกนคำพูดน่าอายแบบนั้นได้? หลิวเอวี่ยนจะคิดกับเขาอย่างไร? ถ้าปฏิเสธ จากนี้พวกเขาจะมองหน้ากันอย่างไร?
ตอนนี้เองหลิวเอวี่ยนหันหน้ากลับมามองเฮ่อหมิง เม้มปากพูดยิ้มๆ “เจ้าโง่ ในที่สุดก็ฉลาดสักที”
เฮ่อหมิงตะลึงงัน เขาไม่ได้โง่จริงๆ เพียงแต่มีความละอายใจในตัวเองนิดๆ เลยจงใจมองข้ามบางสิ่งไป ไม่ให้ต
