อเขย่งเท้ามองทอดไกล อยากจะเห็นเมฆ มองอยู่นานก็มีเมฆดำเคลื่อนตัวมาจริงๆ
“มีเมฆ มีเมฆ! ผู้ใหญ่บ้านมีเมฆแล้ว! อาจารย์ มีเมฆ!” ต้าเฉิงจื่อร้องด้วยความตื่นเต้นพลางชี้ไกลๆ
ผู้ใหญ่บ้านเหลยหัวเราะจนปากหุบไม่สนิท ยกมือขึ้นช้อนหลังหัวต้าเฉิงจื่อไปฝ่ามือหนึ่ง พูดยิ้มๆ ว่า “ไอ้เด็กน้อย พวกเราไม่ได้ตาบอด เห็นแล้วว่ามีเมฆ เมฆกลุ่มใหญ่มากด้วย”
“นี่ถ้าฝนตก ไม่ใช่สิ ยังไม่ถึงฤดูฝนนี่” มีคนพูดงึมงำ
“นายสนด้วยเหรอว่ายังไม่ถึงฤดูฝน แค่ฝนตกก็เป็นเรื่องดีแล้ว”
“ก็ใช่…”
กลุ่มคนไม่ทำอะไรแล้ว ไม่ว่าคนชราหรือเด็ก ไม่ว่าอาจารย์หรือนักเรียน ไม่ว่าผู้ใหญ่บ้านหรือชาวบ้าน ทั้งหมดยืดคอขึ้นมองทอดไกล กระทั่งมีคนปีนไปบนหลังคาบ้าน เหมือนว่าแบบนี้จะสัมผัสถึงเมฆก่อนก้าวหนึ่ง
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็ยิ้มน้อยๆ กล่าวในใจ ‘เด็กแดงมียอดอภินิหารจริงด้วย ไม่อยากเชื่อว่าจะเรียกเมฆฝนมาได้จริงๆ’
ทว่าตอนนี้เองเด็กแดงกลับมาแล้ว ทำหน้าเก้อเขิน
ฟางเจิ้งถาม “กลับมาทำไม? หรือว่าวิชาเรียกลมเรียนฝนของนายดำเนินการเองได้?”
เด็กแดงตอบด้วยความขมขื่น “อาจารย์ ข้ายังไม่ได้ใช้เลย มันพัดมาจากธรรมชาติ ไม่เกี่ยวกับข้า”
ฟางเจิ้งงุนงง มองเมฆดำไกลๆ ก่อนยืนขึ้น ประนมสองมือสวดมนต์เงียบๆ “อมิตาพุทธ พระพุทธองค์ปกปักสรรพสัตว์”
ไม่นานเมฆดำลอยเข้ามา ตามด้วยเสียงฟ้าผ่า ไม่นานฝนกระหน่ำดังซ่าๆ ราวกับเทลงมา! วินาทีนั้นชาวบ้านและอาสาสมัครทั้งหมดกระโดดด้วยความตื่นเ
