ต้น ไม่มีใครหลบในบ้าน แต่วิ่งออกมากระโดดโลดเต้นกันทั้งหมด เหมือนกับว่านี่ไม่ใช่ฝน แต่เป็นงานเลี้ยงเฉลิมฉลองที่สนุกสุดเหวี่ยง!
แน่นอน พวกคนชราต้องไม่มีเรี่ยวแรงแบบนี้อยู่แล้ว แต่ต่างพากันกลับไปนำหม้อชามกระบวยถ้วยที่เป็นภาชนะออกมารับน้ำฝน!
ฝนตกหนักสองชั่วโมงถึงหยุดลง เมื่อเมฆฝนผ่านไป พวกชาวบ้านยังคงมองหางเมฆดำด้วยความสนุกไม่จบสิ้น หวังมากว่าจะให้ฝนตกลงไป
ระหว่างทางกลับ ผู้ใหญ่บ้านเหลยถอนหายใจ “เฮ้อ อาจารย์ซุนอายุเยอะขึ้นเรื่อยๆ เดือนหน้าก็จะไปแล้ว อาจารย์ใหม่ยังไม่มี พวกเด็กๆ ลำบากแล้ว”
เฮ่อหมิงได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น ตอบ “ไม่มีอาจารย์คนอื่นเลยเหรอครับ?”
“หมู่บ้านพวกเรายากจน กันดาร คนข้างนอกมาอยู่สองสามวันยังพอไหว อยู่นานๆ ใครจะยอมมา” ผู้ใหญ่บ้านเหลยเอ่ยด้วยความจนปัญญา
เฮ่อหมิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
ฟางเจิ้งกำลังอยู่ในห้วงความคิดเช่นกัน แม้มีโรงเรียน แต่ไม่มีอาจารย์ โรงเรียนจะมีประโยชน์อะไร?
ช่วงกลางวัน พวกเฮ่อหมิงและเหยาอวี่ซินกินข้าวที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเหลย กางโต๊ะใหญ่สองตัวให้ทุกคนนั่งได้ กับข้าวเป็นผักดองเล็กน้อยในท้องถิ่น ไม่มีปลาและเนื้อ แต่ผักมีไม่น้อย ถือว่าอุดมสมบูรณ์
ตอนนี้เองผู้ใหญ่บ้านเหลยเดินเข้ามาจากข้างนอก อุ้มไหสุราใหญ่ปิดด้วยดินเหนียวในมือ หัวเราะแหะๆ “ทุกคนดวงดีนะ ในที่สุดคนคร่ำครึในหมู่บ้านก็เปิดหูเปิดตา เอาเหล้าชั้นดีที่สะสมไว้ออกมา เหล้าหมักนานสิบปี ฮ่าๆ…” ผู้ใ
