เด็กแดงเลียริมฝีปากพลางว่า “ถึงไก่นี่จะผอมไปนิด แต่ตุ๋นใส่หม้อจะต้องรสชาติไม่เลวแน่”
พูดจบ เฮ่อหมิงตะลึงงัน แต่คุณยายกลับหัวเราะใหญ่ “หัวหน้าเฮ่อ คุณดูสิ เด็กน้อยอยากกิน คุณก็อย่าห้ามเลย อวี่ซิน นี่ลูกคุณเหรอ? ว้าว โตขนาดนี้เชียว? บริสุทธิ์จริงๆ น่ารักด้วย”
เหยาอวี่ซินหน้าแดงก่ำ รีบตอบ “คุณยาย ไม่ใช่ลูกหนูค่ะ นี่เป็นลูกของหลวงจีนรูปนั้น”
“หา? หลวงจีนมีลูกได้ด้วย?” คุณยายงุนงง
ฟางเจิ้งหมดคำจะพูดอย่างสิ้นเชิง…
เฮ่อหมิงได้ยินแบบนั้นก็รีบเอ่ย “คุณยาย ไม่ใช่ลูกของหลวงพี่ แต่เป็นศิษย์ต่างหาก คุณดู ครั้งนี้พวกเรามีนักบวชอยู่ด้วย กินอาหารคาวไม่ดี ไปรบกวนพระพุทธองค์ เดี๋ยวฝนจะยิ่งไม่ตก ดังนั้นนะ ยายเลี้ยงไก่นี่ไว้ในบ้านก่อนเถอะ ถ้าคราวหลังมีโอกาสพวกเราค่อยทำกัน ดีไหม?”
คุณยายได้ยินดังนั้นจึงมองฟางเจิ้งด้วยความกังวลเล็กน้อย คนในหมู่บ้านเชื่อผีสางเทวดาที่สุด เลยได้แต่พยักหน้า “ที่แท้ก็อย่างนี้เอง ทำเอายายตกใจแทบแย่ เหอะๆ เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นยายจะเลี้ยงให้พวกคุณอีกสักระยะแล้วกัน แต่พวกคุณต้องจำไว้นะ ตั้งแต่วันนี้ไปไก่ตัวนี้แซ่เฮ่อ ถ้าพวกคุณไม่กิน ยายจะเลี้ยงมันไว้ตลอด ใครก็ห้ามกิน!”
คุณยายมีท่าทีดื้อรั้น เฮ่อหมิงรีบรับปากว่าจากนี้จะต้องมากินให้ได้ คุณยายถึงหิ้วไก่สองตัวกลับไปอย่างมีความสุข
ผู้ใหญ่บ้านเหลยมองเงาแผ่นหลังไก่สองตัวนั้นพลางถอนหายใจ “ไก่สองตัวนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของยายหู ไม่ว่าใครก็ไ
