นโง่จริงๆ แล้ว
ตอนนี้เองพยาบาลรีบวิ่งเข้ามา หวงซิ่งหวารีบขวางพยาบาลไว้ ให้พยาบาลเอากล่องนั้นเข้าไปให้พ่อตนดู
พยาบาลโมโหขึ้นมาในฉับพลัน “พวกคุณจะมาสร้างปัญหาอะไรเอาตอนนี้อีก?”
หวงซิ่งหวารู้สึกลำบากนิดๆ ถึงอย่างไรก็พูดเรื่องนี้ยาก อธิบายยาก ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี
ทันใดนั้นเองฟางเจิ้งตรงเข้ามา “หัวใจมีชีวิต คนถึงมีชีวิตต่อได้ นี่คือความยึดมั่นทั้งชีวิตเขา ถ้าไม่ให้เขาเห็น วิชาการแพทย์สูงส่งกว่านี้ก็ช่วยไม่ได้”
“หลวงจีนนี่มาพูดมาไร้สาระอะไรกัน?” พยาบาลถลึงตามองฟางเจิ้งด้วยความไม่พอใจ มองปราดเดียวพยาบาลพบว่าหลวงจีนรูปนี้หล่อมาก…อย่างน้อยในด้านเอกลักษณ์เฉพาะก็ต่างกับวัยรุ่นเหล่านั้นที่เธอรู้จักอย่างสิ้นเชิง ทำให้เกิดความรู้สึกดวงตาเปล่งประกาย
ทว่าความคิดนี้เพียงวูบผ่าน ขณะนี้เองพยาบาลอีกคนเดินออกมาพูด “อวี๋เฟย อืดอาดอะไรอยู่ได้?”
อวี๋เฟยได้สติกลับมาทันที หมุนตัวกลับเดินไป หวงซิ่งหวาจะพูดบางอย่าง แต่เห็นว่าอวี๋เฟยหยิบกล่องในมือเขาไปด้วย เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก
อวี๋เฟยนำของมาที่หน้าประตู ก่อนหยิบถุงมาบรรจุกล่องนี้ไว้ กันไม่ให้เชื้อโรคเข้าไปด้วย
เห็นพยาบาลเอากล่องไปแล้ว หวงซิ่งหวาถึงรู้ว่าตนทึ่มทื่อไปหน่อย นั่นคือที่ใด? ห้องผ่าตัด? ข้างนอกเป็นใคร? หลวงจีนที่ไม่รู้วิชาการแพทย์ เขาดันฟังคำพูดด้านเดียวของหลวงจีนนี่ นี่มัน…วันอะไรกันวะเนี่ย ทว่าสำนึกเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว จะแค้นหลวงจีน
