ขืนกินไปแล้วท้องร่วงหรือตายล่ะจะทำอย่างไร? จะต้องระวังคนเอาไว้ไม่ใช่หรือ…
ทุกคนใช้ทุกวิถีทาง ติดสินบนก็ไม่สำเร็จ เลยล้มเลิกด้วยความจำใจ
ห้ามขุดหน่อไม้บนเขา แต่หน่อไม้อร่อยแบบนี้จะไปเอาจากไหน? มีคนสนใจที่หลังภูเขา ทว่าหน่อไม้ที่ขุดมาแม้จะอร่อยกว่าในตลาด ทว่ายังห่างชั้นกับบนยอดเขา เวลานี้มีแต่เสียงต่อว่าไปทั่ว แต่มีคนฉลาดพลันเบนเป้าหมายไปที่ตัวชาวบ้านหมู่บ้านเอกดรรชนี ชาวบ้านเหล่านี้อาจจะมีหน่อไม้บนยอดเขาไม่มากก็น้อย ดังนั้นจึงเริ่มมีคนเข้าไปซื้อที่หมู่บ้าน หน่อละสิบหยวน ชาวบ้านได้ยินดังนั้นก็ดีใจ นี่ได้ราคากว่าขายข้าวเยอะ
หวังโอ้วกุ้ยได้ยินว่ามีคนเข้ามาในหมู่บ้านจะซื้อหน่อไม้ในราคาสูงจึงหารือกับหยางผิง พลันรู้สึกว่าในนี้มีโอกาสสร้างผลประโยชน์ครั้งนี้ เลยพาหยางผิงไปเรียกรวมชาวบ้านทุกคน ให้ทุกคนอย่ารีบร้อนขาย พวกเขาจะไปสำรวจราคาในตลอดก่อน จากนั้นค่อยตัดสินราคาร่วมกันส่งขายออกข้างนอกอีกที
พวกชาวบ้านย่อมเห็นด้วย ไม่อย่างนั้นตนขายถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้
ฉะนั้นหยางผิงเลยศึกษา หวังโอ้วกุ้ยนั่งอยู่ตรงหน้าฟางเจิ้ง ผิวแทนเค้นรอยยิ้มจนหน้าเป็นรอยจีบ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านดูสิ หน่อไม้นี่…”
ฟางเจิ้งวางชามในมือลง ยิ้มเรียบๆ “ประสกก็เห็นแล้วว่าอาตมาไม่สนใจว่าทุกคนจะไปขุดหน่อไม้ที่ไหน แต่คนมากเกินไป หน่อไม้ก็มีจำกัด ถ้าขุดแบบนี้ต่อไปจะทำลายราก อีกอย่างจะทำลายความสงบบนภูเขาด้วย…”
“ผมรู้ ท่านว่าแบบนี้โอเ
