ล้าขี้เกียจ ข้าจะตุ๋นเจ้า!”
เด็กแดงคำนวณไว้อย่างดีมาก ถ้าไอ้หัวใหญ่ตรงหน้านี่ไม่ทำงาน เขาก็ต้องทำ ดังนั้นเขาต้องให้ไอ้หัวใหญ่นี่เข้าใจว่าต้องทำงานอย่างว่าง่าย
น่าเสียดายโจวอู่ไม่สนใจเด็กแดงเลย แต่แบกถังใหญ่สองถังขึ้น คิ้วพลันขมวดเป็นปม นี่มันถังเหล็กของจริง แถมหนักมาก! แต่พอนึกถึงไฝดำบนใบหน้าก็ยังรีบเดินลงเขาไป ขณะเดียวกันยังตัดสินใจในใจว่าถ้าหลวงจีนนี่กำจัดไฝดำบนหน้าได้ ทุกอย่างก็พูดง่าย แต่ถ้ากำจัดไม่ได้ เขาจะต้องรื้อวัดพังๆ นี่!
เด็กแดงเห็นโจวอู่ไปแล้วจึงปรบมือ โคลงศีรษะอย่างมีความสุขพลางเดินออกจากประตูใหญ่วัดไปเที่ยวเล่น
ส่วนฟางเจิ้งนั่งอยู่หลังลานวัด หยิบมือถือออกมาอ่านพุทธคัมภีร์ ไม่สนใจโจวอู่เลย
โจวอู่แบกถังเหล็กมาถึงกลางภูเขาก็เห็นตาน้ำพุ ก่อนมองถังน้ำเหล็กสองใบของตน พลันรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง ถังน้ำใหญ่ขนาดนี้ บรรจุน้ำเต็มถัง เกรงว่าต้องหนักถึงสองร้อยจิน! หนักขนาดนั้นจะแบกขึ้นไปอย่างไร?
“เด็กนั่นแบกได้ ก็อธิบายได้ว่าไม่ต้องตักน้ำเยอะมากในแต่ละครั้ง ถ้าตักเต็ม เด็กนั่นต้องแบกไม่ไหวแน่…อืม ฉันก็ตักน้อยๆ หน่อยแล้วกัน” โจวอู่พึมพำพร้อมกับใช้ถังน้ำสองถังตักน้ำมาครึ่งถัง จากนั้นแบกถังน้ำขึ้นเขาไป ต่อให้เป็นน้ำครึ่งถัง ระหว่างทางโจวอู่ยังพักหลายครั้งถึงแบกขึ้นเขามาได้ แต่มาถึงสุดทางภูเขาก็เห็นเด็กแดงสวมตู้โตวสีแดงนั่งอยู่บนราวจับ ทำหน้าสบายๆ ดูพอใจ พอเด็กน้อยเห็นเขาก็เบะปาก “ตัว
