้อย
ผู้ชายตัวไม่เตี้ย สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้า ร่างกายกำยำยิ่งกว่า ครอบครัวนี้สวมเสื้อผ้ามีรสนิยมสูงมาก เห็นได้ว่าเป็นคนไม่ขาดเงิน
“มาไม่ผิดที่ก็ดีแล้ว เฮ้ย ชาวบ้านพวกนี้ก็โง่จริง หน่อไม้อร่อยๆ แบบนี้เอากลับมาแค่นิดเดียวเอง ครั้งนี้จะให้พวกเขาได้เห็นว่าอะไรคือกำลังรบ!” ผู้ชายเขย่าถุงกระสอบหนังงูในมือพลางพูดยิ้มๆ
“ผมอยากได้หน่อไม้เยอะๆ!” ลูกของสองคนนี้เป็นเด็กอ้วน แก้มแดงเลือดฝาดเล็กน้อย เห็นก็รู้ว่าเขาตื่นเต้นไปทั้งตัว
ระหว่างที่ครอบครัวนี้พูดคุยกันก็เริ่มออกเดินทาง ระหว่างทางเห็นชาวบ้านไม่น้อย แต่ทุกคนขุดต้นสองต้นก็กลับไปทำอาหารกิน ไม่มีใครขุดไปเยอะเกินไป
“คนพวกนี้โง่จริงๆ” ผู้หญิงมองชาวบ้านเหล่านั้นพลางเย้ยเยาะ
“ใช่ บ้านเราไม่อยู่ที่นี่หรอก ไม่อย่างนั้นคงขุดไปขายคันรถหนึ่ง รับรองว่ารวยเละ! นี่เป็นหน่อไม้ที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมา ขอแค่สร้างกระแสได้ ก็ใช่ว่าราคาจะพุ่งสูงไปไม่ได้” ผู้ชายกล่าว
“เอาเถอะ เหล่าโจว คุณอย่าโม้นักเลย อีกเดี๋ยวขุดมาเยอะ คุณอย่าแบกลงมาไม่ไหวก็แล้วกัน” ผู้หญิงพูดยิ้มๆ
“คุณคิดว่าผมเล่นกล้ามมาเสียเปล่ารึไง?” โจวอู่เบะปาก
ผู้หญิงเป็นภรรยาของโจวอู่ ชื่อว่าเก๋อเยี่ยน ลูกของสองคนนี้ชื่อว่าโจวเหวินอู่ โจวอู่อยากให้ลูกชายเขาเก่งทั้งวิทยายุทธ์และภาษา ไม่ใช่คนไร้การศึกษาอย่างเขา
กลุ่มคนเดินขึ้นเขาเอกดรรชนี โจวอู่มองแวบแรกเห็นป่าไผ่อยู่ไกลๆ ป่าไผ่เขียวมรกตเปล่งแสงเขี
