าดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่สองคนในมือเด็กแดงพลางพูดยิ้มๆ
เด็กแดงใจเต้นระรัว หมายความว่าอย่างไรกัน? กินจริงๆ เหรอ?! สารเลวหัวโล้นโง่รึเปล่า? นี่มันหินโว้ยจะกินได้อย่างไร? แต่เห็นแววตาอยากรู้อยากเห็นจากฟางเจิ้งแล้ว เด็กแดงเศร้าในใจอย่างยิ่ง นี่จะให้เขากินจริงๆ! ถ้าไม่กินล่ะ ถ้าไม่กิน มีโอกาสแปดส่วนที่เรื่องที่เขาจะสังหารอาจารย์ถูกเปิดโปง
เด็กแดงคิดถึงตรงนี้จึงกัดฟัน หลับตาลง อ้าปากเล็กยัดหินเข้าไปในปาก ออกแรงกัด!
กรอบ!
เด็กแดงกัดหินก้อนใหญ่แตกจริงๆ ก่อนเคี้ยวๆ ในปาก…
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ชะงักงัน เขาอยากหลอกเด็กแดงจริง สั่งสอนอีกฝ่ายบ้าง ให้ลำบากแล้วจำผลของการกระทำในวันนี้กับการโกหกไว้ แต่ไม่นึกเลยว่าเด็กซื่อสัตย์คนนี้จะกินจริงๆ อีกทั้งดูจากฟันแล้วก็ดีมาก กินได้ดูอร่อยมาก…ขณะเดียวกันยังลอบปลงอนิจจัง ‘สมกับเป็นลูกของราชาปีศาจกระทิง สมกับเป็นจอมปีศาจ มองเป็นคนธรรมดาไม่ได้จริงๆ ถึงไม่มีพลัง แต่ร่างกายก็น่ากลัวอยู่ดี’
“อาจารย์ใช้ได้รึยัง?” เด็กแดงคับอกคับใจจนอยากจะร้องไห้ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ฝึกเต๋ามาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่อึดอัดใจ! เขาพบว่าตั้งแต่มาวัดเอกดรรชนี ทุกครั้งที่อยากจะหลอกไอ้สารเลวหัวโล้นนี่ ตอนสุดท้ายกลับเป็นตนที่ถูกหลอก! เขาไม่เชื่อเรื่องพิลึกที่ว่ามหาราชาเซิ่งอิงผู้สง่าอย่างตนจะจัดการหัวสารเลวหัวโล้นนี่ไม่ได้!
“ดูท่าศิษย์คงจะหิวจริงๆ อยู่ในอุโบสถไม่เหมาะจะกินอาหารนะ” ฟางเจิ้งตอบ
