ได้ว่าเป็นภูตที่มีความปราดเปรียว เด็กน้อยเอ่ยต่อ “ฟังให้ดี จากนี้เรียกข้าว่ามหาราชาเซิ่งอิง! ถ้ากล้าดูแคลนข้า หึๆ…จะลอกหนังแคะกระดูก ดึงเส้นเอ็นถือเป็นการลงโทษขนานเบา!”
เด็กแดงพูดจาบ้าอำนาจอย่างยิ่ง ประกายแววตาเล็กโหดเหี้ยม แถมยังมีรอยยิ้มชั่วร้าย มองอย่างไรก็ไม่เหมือนเด็กมีครอบครัวที่ดี
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็แทบจะด่าแม่! เด็กบ้านี่คือเด็กแดงจริงๆ! เป็นบุตรของราชาปีศาจกระทิงกับองค์หญิงพัดเหล็ก…ฟางเจิ้งตาเหลือก โยนเจ้าเด็กที่ซึงหงอคงยังจัดการไม่ได้มาให้เขา พระโพธิสัตว์มองเขาสูงไปรึเปล่า? ในใจตะโกนเรียกระบบอย่างบ้าคลั่ง แต่ระบบแสร้งตายไม่ยอมออกมา ทว่าในความคิดเขามีมนต์บทหนึ่งเพิ่มมา
“ลาหัวล้านน้อย มหาราชาถามเจ้าอยู่ ไม่ได้ยินรึ?” เด็กแดงกล่าว
ฟางเจิ้งได้ยินเด็กแดงว่าลาหัวล้านน้อยก็โกรธ รู้ว่าเด็กนี่บ้าระห่ำยากจะกำราบ ถ้าไม่ควบคุมไว้ จากนี้ไปคงอยู่ไม่สุข! ฟางเจิ้งเลยไม่พูด แต่ประนมสองมือ อ้าปากสวดมนต์ในความคิด
เด็กแดงจะพูดบางอย่าง แต่พลันร้องโอดครวญ ร่างนั่งขัดสมาธิลงโดยไร้การควบคุม ประนมสองมือ ก่อนรู้สึกว่ามีสายฟ้าเหลือคณานับทะลวงผ่านทั่วร่าง เจ็บจนตาเหลือก ร้องเสียงดังลั่น “เจ็บๆๆ…โอ๊ย…ไอ้ลาหัวล้าน อย่าสวด! เก่งจริงก็…อ๊าก มาดูกันว่าใครจะเหนือกว่ากัน อ๊ากเจ็บ…ฮือๆ เจ็บ…”
ฟางเจิ้งไม่สนใจว่าเด็กแดงจะตะโกนเจ็บอย่างไรก็ตาม เมื่อครู่ถูกด่ายับแถมเกือบถูกเผาสุกอีก พระโพธิสัตว์ดินเหนียวก็ม
